کمپین آزادی

بانوی استوار سلام / فاطمه عربسرخی

2010-03-26T05:29:00.000+04:30

حرف هایی در دلم سنگینی می کند که گفتنشان برایم آسان نیست. فشاری در گلویم حس می کنم که شاید با نوشتن نامه ای برایت کمتر شود. گفتنی هایم کم نیست. نمی دانم از کجا شروع کنم. شاید از روز دستگیری بابا. شاید قبل تر...

خبر دستگیری قهرمان زندگی مان خبری بود که فکر می کردم زندگی، رویاها و حتی آرمان هایم را چون خاکستری بر باد خواهد داد. آن زمان که این گونه تصور می کردم هنوز نفهمیده بودم این شعله ای که عمریست گرمابخش وجودم است از کجا تامین می شود. شاید نمی دانستم که قهرمان زندگی ام پشت گرمی ای به وسعت وجود تو دارد. آن روز که خبر یورش عده ای به خانه مان را شنیدم، با دستانی لرزان شماره ی تو را گرفتم. ایمان در طنین صدایت موج می زد وقتی که با وقار همیشگی ات گفتی : "آرام باش فاطمه جان احتمالا بابا هم دستگیر شده" جمله ای را که حتی از فکر کردن به آن وحشت داشتم چنان با طمانینه گفتی که گویی طوفانی در درونم فروکش کرد. گیج بودم. نمی دانستم گام بعدی چیست و اکنون چه باید کرد! گفتی :" معلوم است باید زندگی کرد. باید ادامه داد." شاید آن لحظه پیش خود فکر می کردم که تمام این ها حرف است، اما یکدانه مادر راست قامتم ! تو به ملتی ثابت کردی که ادامه دادن یعنی چه!

اولین تماس بابا بعد 45 روز را به خاطر دارم. سیل اشکی که از چشمان من و ساجده جاری بود باعث شد نتوانیم با او صحبت کنیم. در آن گفتگو این تو بودی که با صدایی بی لرزش با همان صلابت صدای بابا که ما می شنیدیم، با او حرف زدی. گفتی که به او ایمان داری. گفتی که همه چیز خوب است. ما زندگیمان را داریم تو هم در راهی که گام گذارده ای حرکت کن بی شک، بی نگرانی از ما و مردمت. گفتی به خاطر ما زیر بار کاری که نکرده ای نرو. گفتی که حتی نمی گذاری آب در دل ام الشهیدین تکان بخورد.

روزهایی را با هم پشت سر گذاشتیم که شاید هیچ گاه در خواب هم نمی دیدیم و عجبا که در تمام لحظات این 9 ماه آنی جای خالی بابا برایمان غیر قابل تحمل نشد. روزی به این نیندیشیدیم که خسته شدیم و کاش بابا زودتر بیاید، که تو بهترین جایگزین بودی برای ستون خانه مان که این روزها در اوین زمان می گذراند.

و این روزها که وعده ی آزادی بابا دقایقی دلمان را لرزاند، تو ایستادی و محکم خواسته ی بابا را اجرا کردی و نخواستی وثیقه قرض کنی و بابا را نسیه از بند برهانی. لحظه ای دست و دلت نلرزید و کوچه ی باورمان را چراغانی کردی که آزادگی بابا رود خروشانی ست که شوره زارهای میان راهش را خواهد شست. یاد آوریمان کردی که مرداب سالهاست آرام گرفته و تنها زیباییش را به تماشا می نشینند، پدر من قرار نبود بی موج و آرام، سختی زندان را تحمل نکند و به هر قیمتی آزاد شود. مرد تو به پشتوانه ی حضورت این سوی دیوارهای خاکستری، مردانه ایستاد و حتی نخواست دعای تحویل سال را کنار خانواده باشد نکند تاریک اندیشان گمان خطا ببرند تو یا او بریده اید. من و ساجده به احترام استقامتتان سر خم می کنیم و همچنان مقتدای راهمان خواهید بود تا سرزمین نورو آزادی.

نامه ای به آقا مصطفی (2) / حنظله هدایتی

2010-01-24T03:30:00.002+03:30

هفت ماه گذشت...
چقدر زود دیر می شود...
برادر این دل نوشته نیست عین منطق است. انگار همین دیروز بود که با خنده هایت می خندیدم؛ خلاصه، بی دروغ و کلک دلتنگت شده ام این روزها و نمیدانم چه کار باید بکنم که ببینمت...
هفت ماه گذشت...
بعضی از این روزها یک عمر می گذرد، شاید اگر بودی قابل تحمل تر بود! هنوز هم که هنوز است گیجم که چرا این طور شد. قدیم ترها وقتی کیهان و برادرانش تهمت می زدند و شما جوابشان را می دادی خوشحال بودم که در کشوری زندگی میکنم که حداقل، حداقل ها در آن رعایت می شود، اما حالا هنوزدر حیرتم .
یاد آن روزی افتادم که در تالار 17 شهریور دانشگاه تربیت معلم بادامچیان می گفت: "همین که آقای تاج زاده دراین جا صحبت می کند نشانه آزادی است"
اما راستی چرا این طور شد؟
چرا در مملکتی که با همه کاستی ها اما سرافراز با یاد ونام امام دربرابر قدرت های استعمارگر ایستاده بود و می خواست با مدل بومی حکومتیش در دنیا نمونه باشد و همیشه پیرو آزادی و عدالت، این روزها افراد که هیچ، افکار را هم به جرم ابراز وجود دربند کرده تازه آن هم با نام دینی که شهره عطوفت و رحمانیت است.
هنوز هم که هنوز است برادر جان دوست دارم این هفت ماه خواب باشد، دوست دارم به روز قبل از انتخابات برگردم و دوباره صورت همیشه خندانت را ببینم شاید بشود فکر دیگری کرد برای کشورمان!
بعضی از این روزهای هفت ماه ناامید و خسته از بی مروتی ها به این فکر می کردم مگر دنیای سیاست چقدر ارزش دارد؟ تا چه زمانی در شرایط سیاسی نابرابر این چنینی می شود مقاومت کرد؟و....
اما وقتی به یاد تو می افتادم و صحبت هایت انگار دوباره جان می گرفتم...
برادر تو اکنون پشت میله های زندانی و من در زندان نا امیدی این روزها را سپری می کنم نه نا امید به سرنوشت خودم و تو! این بار نا امید از سرنوشت جمهوری اسلامی ام!
جمهوری اسلامی ...چه زیبا... انگار این دو واژه را از ازل برای هم ساخته اند...
جمهوریت...مردم...دموکراسی...آزادی...
اسلامیت....خدا...اخلاق...رحمانیت....
سوال های نسل من زیادند، برادر!
جمهوری اسلامی واقعی کجاست؟جمهوریت کجاست؟اسلامیت کجاست؟ کجاست یاد و نام آن امام خوبی ها؟ کجاست آرزوهای مردم؟ کجاست میزان رای ملت است؟ کجاست حق نسل من؟ کجاست اعتدال؟ کجاست وحدت؟ دشمن کیست؟ فتنه چیست؟و....
برادر دلم لک زده برای آن جواب های پر امیدت...
منتظر جواب هایت می مانم و می دانم که باز هم" اسلام را تقویت می کنی"

برادر کوچکت
حنظله
1/11/88

تاجزاده از قفس نپرید / مسعود قریشی

2009-12-16T23:31:00.001+03:30

تاجزاده در قفس ماند تا بگوید آزادی بیرون این قفس نیز وجود ندارد. مصطفی تاجزاده از خود دفاع نکرد تا شریک جرم تمسخر قضای اسلامی نباشد. در محکمه ای که تنها چیزی که معنا ندارد عدالت است. دادگاهی که برای اتهام زدن علنی ولی برای دفاع متهم از خود غیر علنی برگزار می شود.

در میان همه خواسته های مطرح شده از سوی رهبران جنبش سبز، این خواسته یعنی جای «استقلال قوه قضاییه و سیاسی برخورد نکردن آن در مقوله عدالت» خالی بود که امروز تاجزاده سبز اندیش آنرا مطرح کرد.

این رفتار تاجزاده دو پیام مهم به همراه داشت. اول آنکه با این رفتار او نشان داد که همچنان بر اصلاحات همچون گذشته تاکید دارد و همانگونه که پیش از این جریانات نیز به بهانه های مختلف گفت و نوشت «تا وقتی که آیت الله احمد جنتی در دادگاه به شکایت تاجزاده پاسخ ندهد در هیچ دادگاهی از خود دفاع نخواهد کرد». این نشان می دهد که اوضاع سیاسی جدید و بحرانهای اخیر باعث نشده که مصطفی تاجزاده از اصلاحات اندکی عدول یا عبور نماید. زندان و فشار سیاسی او را تند و آوانگارد نکرده و از طرفی برای رهایی از بند اصول خود را زیر پا نمی گذارد.

دومین پیام این حرکت که مستقیما متوجه حاکیمت است این است که باید از میان راهکارهای موجود گزینه ای را که قبلا بکار نبسته بکار گیرد و یکی از کیسه ذخایر سرکوب خود را برای کنترل بحران جدید خرج نماید. اگر نگاهی به روش های حکومت برای کنترل بحران زندانیان سیاسی بیاندازیم به روشنی متوجه هزینه جدیدی که باید پرداخت کنند می شویم.

در موارد قبلی، عده ای از فعالان بعد از محاکمه در دادگاه بدوی به حبس های سنگین متهم شدند. از این دسته تعدادی در حالیکه شمشیرها داموکلس رجعت مجدد به زندان بالای سرشان است با وثیقه های چند صد میلیون تومانی آزاد شدند. این عده معمولا پس از خروج از زندان به حاشیه می روند و حکومت با اهداء آزادی به ایشان هزینه زندانی بودنشان را دیگر پرداخت نمی کند و به خواسته خود که همان سکوت ایشان (هرچند موقت) است نیز می رسد. در این میان یکی بهزاد نبوی می شود و این دور را بهم می زند پس حکومت دوباره کلی هزینه می کند تا او را به زندان بازگرداند تا چاره ای نو بیاندیشد. چاره نو همان روشی جدید است که باید هزینه کند. از یاد نبریم که بودن این همه فعال سیاسی در زندان خود نشانگر بحرانی بودن شرایط حکومت است و این خود هزینه ای ثابت دارد که حکومت روز به روز می پردازد. با آزاد کردن یک زندانی و سکوت او هزینه روزانه برای حکومت کم می شود. در مورد بهزاد نبوی هزینه ای که حاکمیت از بیرون بودن ایشان پرداخت می کرد بیشتر از زندانی بودنش است ولی باز هم نه در بلند مدت.

اکنون تاجزاده سوال جدیدی را روبروی حاکمیت گذاشته که نیاز به یک راهکار جدید و هزینه ای تازه دارد. مصطفی تاجزاده را پس از دفاع نکردن از خود در دادگاه نمی توان با هیچیک از روش های قبلی و با همان هزینه ها محاکمه کرد (حتی حکم سنگین و آزاد نکردن تا دادگاه تجدید نظر نیز که برای افرادی چون احمد زید آبادی نیز به کار بسته اند دیگر بسنده نمی کند). زندانی هزینه بیشتری پرداخت می کند و منطقا حکومت نیز هزینه بسیار گزافتری پرداخت خواهد کرد و این حاکمیت را یک قدم به رویارویی با بحران سرکوب نزدیکتر می کند. آنروز که کفگیر سرکوب ها و روش های کنترلی (چه در زندان و چه بیرون آن) به ته دیگش بخورد چه؟

برای تاجزاده و تمامی عزیزانی که در راه آزادی و عدالت هزینه پرداخت می کنند از درگاه خداوند استقامت مستدعی هستیم و بدانند مردم ایران این از خودگذشتگی ایشان را فراموش نخواهد کرد.

امام تکرار ناپذیر ما و مستی زدگان قدرت / سید حنظله هدایتی

2009-12-14T21:51:00.004+03:30

در این شب ها دیدن برنامه کذایی 20:30 بیش از گذشته دل هر دوستدار انقلاب و امام را به درد می آورد، ریختن قبح توهین به یکی از نمادهای پر افتخار تاریخ ایران و تکرار چند باره آن براساس داستانی که می توان گفت از قبل تعیین شده است نشان می دهد که اقتدارگرایان برای حذف رقیب حتی حاضر هستند از بنیان گذار کبیر انقلاب نیز هزینه کنند تا شاید خود را از ورطه سقوط نجات دهند. آنان فکر می کنند با این سناریوی سخیف می تواند نشان دهند که جنبش سبز که خود آمده تا آرمان های امام را زنده کند، ضد امام و انقلاب است. هر چند سخن گفتن از این موضوع که جنبش سبز برخواسته است تا آرمان های امام و شهدا را که در دست عده ای بی ریشه افتاده زنده کند، تکراری است. اما با درست کردن این داستان جدید توسط اقتدارگرایان لازم است بار دیگر جنبش سبز فریاد زند که این ما هستیم که صاحب انقلابیم، امام افتخار ماست و ما به او افتخار می کنیم وتمامی سعی خود را برای زنده کردن افکار پاک و سبز او به كار مي بريم. به او افتخار می کنم چرا که می بینم بعد از 31 سال از انقلاب اسلامی، مردم به خاطر بزرگی و حرمت او است که نظام سلاخی شده در دست ماکیاول های نسخه ایرانی، را دوست دارند و دوست دارند در راه اصلاح یادگار آن امام صادق قدم بردارند نه ریشه کن کردنش.

به او افتخار می کنیم چون ساده بود و بی ریا،حامی حق و همیشه حق را با مردم می دانست. به او افتخار می کنیم چون راهبری بود به معنای واقعی، تکیه گاهی بود که تمامی گروه ها و جناح ها حرف او را فصل الخطاب می دانستند نه به خاطر منشاء آسمانی داشتن، بلکه به خاطر از مردم بودن و احترام گذاشتن به حقوق مردم.

به او افتخار می کنیم چون در عمل دیدیم که تکرار نشد.

امروز می بینیم که متحجران یکه تاز برای بزرگ جلوه دادن خود، دست به دامان افتخار تاریخمان و نام او می شوند تا شاید آبروی برباد رفته خویش را زنده کنند. حق دارند و البته انگشت به جای درستی نیز نهاده اند چرا که قدرت پرستان می دانند مردم ایران هنوز آن پیر سفر کرده را به عنوان رهبری جاودانه در تاریخشان می شناسند. آن ها نیک می دانند، امام غیرقابل تکراربود به همین خاطر است دست به ساختن این چنین داستان ترديدانگيز می زنند، تا بلکه به قول خود با این سناریو کار فتنه گران را تمام کنند. طنز تاریخی قضیه در این نکته نهفته است که آقایان انگشت اتهام را به سوی افراد و جریانی گرفته اند که تمامی موجودیت و ماهیت خود را از امام دارد و به قول معروف این وصله ها به آن ها نمی چسبد. اما قسمت ابتر سناریوی اقتدارگرايان این است که نمی دانند و شاید هم خود را به ندانستن زده اند كه علت پشتیبانی مردم از کسانی که امروز حقوق مردم را فریاد می زنند، فقط به خاطر زنده نگه داشتن شعارهای امام از سوی آنان است. آقایان فکر می کنند می توانند با انحصاری کردن حق دفاع از امام و استفاده از نام و یاد او به خواسته های شیطانی خود برسند اما فراموش کرده اند که مردم این روزها با وجود تبلیغات شبانه روزی و یک طرفه رسانه "ملی نما" به خوبی حق را تشخیص می دهند.

مستی زدگان قدرت بی شک پاسخ مکرشان را خواهند دید و در روزهای آینده خواهند فهمید سناریوی جدیدشان همچون دیگر شعبده بازیهایشان پایان می گیرد و باز با مردمی روبرو هستند که نه تنها حقوق از دست رفته شان را فریاد می زنند بلکه این بارنیز اجازه نخواهند داد مستبدان با نام و یاد امامشان بازی کنند تا به اهداف پست خویش برسند.

امروز ما همه سرباز راه امامی هستیم که تمام عمرش را در راه رسیدن به آزادی و استقلال صرف کرد و با بصیرت تمام فریاد خواهیم زد که فریب فتنه گران معلوم الحال را نخواهیم خورد و نمی گذاریم ایران در دام تحجر و استبداد بیافتاد، اسلامش نمایشی و ریاکارانه و در جهت رسیدن به خواسته های نفسانی باشد و از جمهوریت آن هم چیزی نماند و با نام مردمسالاری دینی، دیکتاتوری برپاکنند. ما همانند همان فرزندان ابتدای انقلاب امام هستیم که طومار پادشاهی 2500 ساله را درهم پیچیدند و در جنگ 8 ساله مستکبران عالم را انگشت به دهان گذاشتند و امروز هم همان فرزندان باشرف به جرم حق خواهی در زندان خودکامگی هستند، هستیم و اجازه نخواهیم داد سرمستان قدرت با سوء استفاده از نام او تیشه به ریشه تمامی آرزوهای ملت بزنند و نظامی که با خون دل و زحمت های جوانان ایرانی برپا شده با دست نالایقان دروغگوبرباد رود.

ما هنوز در صحنه هستیم و تا پس گرفتن پرچم و نام اماممان از پای نخواهیم نشست و به داستان سرایان کذاب نشان خواهیم داد که ما هنوز طرفدار امام، انقلاب، اسلام و اصلاحات هستیم.

نامه فعالان مدنی- اجتماعی کردستان به رییس قوه قضاییه برای آزادی عبدالله رمضان زاده

2009-12-03T06:20:00.007+03:30

جمعی از متخصصان ، کار آفرينان ، پزشکان ، دبيران ، معلمان ، روحانيان و فعالان اجتماعي ، فرهنگي و هنري كشور و منطقه كردستان نامه ای را به رییس قوه قضاییه نوشته اند و طی آن خواستار پيگيري پرونده عبدالله رمضانزاده و آزادی وی شده اند. متن کامل نامه در ادامه می آید.

باسمه تعالي

رياست محترم قوه قضائيه

حضرت آيت الله آملي لاريجاني

با عرض سلام و تحيت

همان گونه که مستحضريد حدود پنج ماه پيش ، آقاي دکتر عبدالله رمضان زاده استاد دانشگاه تهران و استاندار سابق كردستان ، به همراه شماري ديگر از فعالان سياسي دستگير شد و تاکنون دلايل اين بازداشت به اطلاع افکار عمومي نرسيده است.شايد مردم استان کردستان بيش از ديگر شهروندان کشور در اين خصوص نگران و منتظر آزادي فرزندشان از بند باشند.اين جانبان شماري از متخصصان ، کار آفرينان ، پزشکان ، دبيران ، معلمان ، روحانيان و فعالان اجتماعي ، فرهنگي و هنري كشور و منطقه كردستان ، از جناب عالي تقاضا داريم نظر به خدمات ارزنده ، صادقانه و مثمرثمر آقاي دکتر رمضان زاده به ويژه در ايام استانداري کردستان در حوزه هاي صنعت ، کشاورزي و بهداشت ، دانشگاه ها و... و تلاش شبانه روزي ايشان براي تقويت رابطه مردم اين خطه از ايران اسلامي با حاکميت ، نسبت به پيگيري پرونده مشاراليه و تبديل قرار بازداشت و آزادي ايشان ، دستورات لازم را صادر فرماييد.

با سپاس

1	خالد	ابراهيمي	فعال اجتماعي
2	عطا	احسني	فعال سياسي
3	جلال	احمدنژاد	کاسب
4	سيد عباس	احمدي	دبير و رئيس سابق اداره آموزش و پرورش شهرستان سروآباد کردستان
5	ناجي	احمدي	فعال اجتماعي
6	بابک	اردلان	فعال فرهنگي
7	محمد کريم	اسدبيگي	فرماندار سابق بانه و فعال فرهنگي
8	بهمن	اسدي	هنرمند
9	رسول	اصفهاني	فعال فرهنگي
10	علي رضا	افشاري	روزنامه نگار
11	ابوالفضل	افلاکي	دانشجوي معارف اسلامي دانشگاه آزاد کرج
12	سيد اصغر	آقاميرزايي	کشاورز
13	آرش	اکبر	دانشجوي مهندسي صنايع دانشگاه آزاد ابهر
14	سيد افشين	اميرشاهي	روزنامه نگار
15	فرهاد	امين پور	فعال فرهنگي
16	منصور	امين نژاد	فعال اقتصادي
17	کمال	اميني	شاعر و فعال فرهنگي
18	يوسف	باوفا	استاد برق و مکانيک دانشگاه آزاد تهران جنوب
19	مهدي	بختي	فعال فرهنگي
20	حسين	بخشنده	دبير آموزش و پرورش
21	تيرداد	بنکدار	فعال فرهنگي و دانشجوي کارشناسي ارشد علوم سياسي دانشگاه تهران
22	ملا احمد	بهرامي
23	رحمان	بهمنش	نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي
24	مهشيد	پارسامنش	پزشک متخصص
25	کمال	پاکزاد	عضو شوراي اسلامي شهر بيجار در دوره هاي اول و دوم
26	فرزاد	پرکايي	فعال فرهنگي
27	احمد	پيرويسي	دبير آموزش و پرورش
28	فيض الله	پيري	روزنامه نگار
29	محمد علي	توفيقي	پزشك و مدير سابق خدمات درماني استان كردستان
30	خالد	توکلي	جامعه شناس
31	حامد	توکلي	فعال اجتماعي
32	باقر	تيموري	کارشناس ارشد علوم سياسي
33	فرشته	تيموري	پزشک متخصص اطفال
34	شريفه	جعفري	فعال اجتماعي
35	کيوان	جلالي	فعال فرهنگي
36	جلال	جلالي زاده	عضو هيات علمي دانشگاه و نماينده اسبق مردم سنندج ، ديواندره و کامياران در مجلس شوراي اسلامي
37	فواد	جهاني	فعال فرهنگي
38	عمر	جهاني	فعال اجتماعي
39	محمد	حاجي حسني	فعال فرهنگي
40	فرزاد	حاجي ميرزايي	پژوهشگر
41	سيد مسعود	حسيني	نماينده پيشين قروه درمجلس شوراي اسلامي
42	مهدي	حسيني	فعال حقوق بشر
43	فواد	حسيني	فعال فرهنگي
44	محمود	خداجو	فعال فرهنگي
45	صلاح الدين	خديو	فعال فرهنگي
46	علي	خلج	دانشجوي برق دانشگاه آزاد اسلام شهر
47	سردار	خنداني	فعال ورزشي
48	کهزاد	دادور	فعال فرهنگي
49	کوهسار	دادور	فعال فرهنگي
50	حاصل	داسه	نماينده پيشين مردم پيرانشهر در مجلس شوراي اسلامي
51	علي	دانشور	دبير آموزش و پرورش
52	چنگيز	داوودپور	دبير آموزش و پرورش
53	فاروق	داوودپور	مديرکل سابق سازمان آموزش و پرورش استان کردستان
54	پيمان	رجبي	دانشجوي حسابداري دانشگاه سمنان
55	سامان	رحماني	فعال سياسي
56	حشمت	رحمت پناه	فعال سياسي
57	احمد	رستم زاده	فعال اقتصادي
58	سامان	رستمي	فعال فرهنگي
59	برهان	رستمي	فعال سياسي
60	قاسم	رستمي	فعال فرهنگي
61	مصطفي	رشيدي	فعال اجتماعي
62	اقبال	رضايي	خبرنگار
63	هاشم	رضايي	فعال اجتماعي
64	هيرش	رضايي	فعال سياسي
65	عبدالسلام	رفاعي	فعال اجتماعي
66	حميد	رفاعي	فعال فرهنگي
67	منوچهر	رفاعي	فعال اجتماعي
68	توفيق	رفيعي	روزنامه نگار
69	عارف	رمضان زاده	بازنشسته
70	رضا	رمضان زاده	بازنشسته
71	جلال	رنجبري	فعال اقتصادي
72	علي رضا	روحاني	روزنامه نگار و فعال فرهنگي
73	واحد	روحاني	مهندس کشاورزي و فعال اجتماعي
74	مسعود	روحاني	فعال فرهنگي
75	علي	زرين	بازرگان
76	سيد محمدکرم	زماني	دبير آموزش و پرورش
77	اسماعيل	زماني	فعال فرهنگي
78	محمدنبي	زنديه	استاد فيزيک دانشگاه آزاد اسلام شهر
79	هانا	ساعدي	فعال فرهنگي
80	منصور	ساعي	پژوهشگر و مدرس دانشگاه
81	محمود	سعيدزاده	فعال فرهنگي
82	کيوان	سعيدي
83	محمد رضا	سعيدي	فوق تخصص قلب و عروق رئيس اسبق دانشگاه علوم پزشکي کرمانشاه
84	مسعود	سعيديان	کاسب
85	مريم	سلطاني راد	فعال فرهنگي
86	جلال	سليمي	فعال اقتصادي
87	عبدالله	سهرابي	نماينده پيشين مردم مريوان در مجلس شوراي اسلامي
88	مهرداد	سيد عسگري	مدير آموزش و نايب رئيس دبيران شوراياري محلات منطقه 2 تهران
89	سيد حسن	سيدزاده	فعال فرهنگي
90	شهريار	شافعي	فعال اجتماعي
91	معصومه	شاکري	کارشناس رياضي
92	سارا	شاه اويسي	فعال فرهنگي
93	رضا	شاهمرادي	فعال اجتماعي
94	غلام رضا	شاهمرادي	مهندس برق و الکترونيک
95	جواد	شاهمرادي	دانشجوي ادبيات عرب دانشگاه کردستان
96	زاهد	شاهمرادي	دانشجوي مهندسي صنايع دانشگاه صنعتي اصفهان
97	سجاد	شاهمرادي	کارشناس ارشد علوم آزمايشگاهي و فعال دانشجويي دانشگاه تهران
98	ابراهيم	شريف پور	فعال سياسي
99	آزاد	شريفي	فعال فرهنگي
100	وريا	شريفي	فعال فرهنگي
101	چيا	شريفي	فعال فرهنگي
102	هژير	شريفي	فعال فرهنگي
103	عبدالله	شهنواز	دبير آموزش و پرورش
104	نزاد	شهيدي	فعال سياسي
105	چيمن	شيخ احمدي
106	توفيق	شيرواني	فعال اجتماعي
107	قطب الدين	صادقي	کارگردان تئاتر
108	لطيف	صفري	استاد دانشگاه و نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي
109	سيد معروف	صمدي	نماينده اسبق مردم سنندج ، ديواندره و کامياران در مجلس شوراي اسلامي
110	حميد	صمدي	روزنامه نگار
111	باقر	ضيايي	فعال اجتماعي فرهنگي
112	صمد	طاهري	فعال فرهنگي
113	احسان	طاهري	فعال دانشجويي و فرهنگي
114	سامان	عابري	روزنامه نگار
115	محمد لطيف	عباس پناه	فعال اجتماعي – فرهنگي
116	محمدشريف	عباس پناه	کاسب
117	فريدون	عباسي	فعال سياسي
118	ابراهيم	عبدالله زاده	فعال فرهنگي
119	ماشاءالله	عبدالله زاده	کشاورز
120	لقمان	عبداللهي	فعال اجتماعي
121	ملاحسين	عبداللهي پور	روحاني
122	مهدي	عبدالملکي	دانشجوي برق دانشگاه آزاد اسلام شهر
123	ناهيد	عرجوني	شاعر و فعال فرهنگي
124	احمد	عزيزي	فعال فرهنگي
125	سعدالله	عزيزي	فعال اجتماعي
126	ابراهيم	عسگري	فعال سياسي
127	محمدرضا	عظيمي	وکيل پايه يک دادگستري
128	عزيز	علوي	فعال اجتماعي
129	عقاب	علي احمدي	روزنامه نگار
130	علي	غفاري	دبير آموزش و پرورش
131	کريم	فتاح پور	نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي
132	بهنام	فتاحي	فعال فرهنگي
133	ابراهيم	فتاحي	فعال اجتماعي
134	رزگار	فرجي	پزشک
135	حسين	فيروزي	فرماندار سابق سقز
136	کوروش	قادري	فعال سياسي
137	صديق	قادري	فعال فرهنگي
138	سعدي	قادري	فعال اجتماعي
139	وريا	قادريان	فعال اجتماعي
140	حسن	قاسمي	مدير مالي کارگزاري بورس اوراق بهادار
141	محسن	قاسمي شاد	مهندس رايانه و فعال فرهنگي
142	محمد جعفر	قائم پناه	معاون اسبق وزارت بهداشت و فوق تخصص چشم پزشکي
143	وفا	قريشي	فعال فرهنگي
144	محمد اسماعيل	قيداري	فوق تخصص قلب و عروق رئيس اسبق دانشگاه علوم پزشکي کردستان
145	حيدر	کاظمي	دبير آموزش و پرورش
146	محمد حسين	کاميار	مدير هنرستان فني
147	مسعود	کريمي	فعال فرهنگي
148	محمدصالح	کريمي پور	فعال اجتماعي
149	فرهاد	کريمي پور	فعال اجتماعي
150	علي	کمالي	فعال اقتصادي
151	بيوک	گشگي	بازاري
152	رهگذر	لطفي	فعال سياسي
153	شهين	الله مرادي	فعال فرهنگي
154	امين	محمدنظامي	کارشناس اقتصادي بخش خصوصي
155	رسول	محمدنظامي	دانشجوي مديريت صنعتي دانشگاه تهران، فعال هنري
156	حسين	محمدنظامي	دانشجوي کارشناسي ارشد شيمي دانشگاه صنعتي شريف
157	سعيد	محمدنظامي	کارشناس حسابداري
158	مصطفي	محمدي	نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي
159	ابراهيم	محمدي	فعال اجتماعي
160	اسماعيل	محمدي	فعال فرهنگي
161	نوشين	محمدي	مدير مسئول نشريه نداي جامعه
162	کريم	محمودي	فعال اقتصادي
163	محمد	مرادحاصلي	دندان پزشك و معاون سابق دانشگاه علوم پزشكي كردستان
164	جعفر	مراديان	دبير آموزش و پرورش
165	شه مال	مرتضايي	فعال فرهنگي
166	مجيد	مسعودي	فعال دانشجويي
167	ايوب	مصطفايي	فعال فرهنگي
168	بابک	معبدي	فعال اقتصادي
169	معصوم علي	معصومي	فوق تخصص جراحي قلب
170	اعظم	مقصودي	نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي
171	حسين	ملاقديمي	فعال هنري
172	حسن	مهاجري	فعال فرهنگي و مدير کل سابق اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي کردستان
173	کيوان	مهرگان	روزنامه نگار
174	پژمان	موسوي	روزنامه نگار
175	عبدالعزيز	مولودي	فعال فرهنگي
176	سيد وحيد	ميرزاده	مدير بخش خصوصي
177	حاج سيد محمود	ميرزاده	بازرگان
178	گلنار	ميرزايي	فعال فرهنگي
179	جمال	نزاري	فعال اجتماعي
180	عطا	نصرالله زاده	فعال فرهنگي
181	محمود	نظري پور	فعال اجتماعي
182	آزاد	نعمت پور	فعال فرهنگي
183	فرهاد	نعمت پور	فعال فرهنگي
184	حسين	نوري نيا	پژوهشگر
185	سيد هاشم	هدايتي	عضو هيات علمي دانشگاه و مديركل سابق ادارات تعاون و صنايع كردستان
186	احسان	هوشمند	پژوهشگر
187	علي	هوشمند	کارشناس علوم اجتماعي
188	خسرو	الهي	مهندس عمران
189	کاوه	وفايي	فعال اجتماعي
190	حسين	ويس مرادي	فعال فرهنگي
191	مرتضي	ويسي	دانشجوي کارشناسي ارشد تاريخ پژوهشکده امام خميني و انقلاب اسلامي
192	محمد	يزدان پناه	فعال فرهنگي
193	حمزه	يوسفي	فعال اجتماعي
194	رمضان	يوسفي	فعال فرهنگي
195	منوچهر	يوسفي پور	فعال اجتماعي
196	يحيي	يونسي	فعال اجتماعي
197	بهرام	نصرالهی زاده	پژوهشگر

"جمهوری اسلامی"؛ نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد / ساجده و فاطمه عرب سرخی

2009-11-08T02:16:00.002+03:30

قابل توجه رسانه های زندهای که هنوز ته رمقی برای اطلاعرسانی دارند. آنها که هنوز هستند و جرات و جسارت آن را دارند که از زندهترین آدم های این سرزمین خبر بگیرند و به اطلاع مردم بزرگ کشورمان برسانند.

خواهشمند است دیگر هیچ خبری از خانوادهی سربلند و سرافراز شهیدان عربسرخی و بزرگمرد آزادهاش کار نکنید. ما داشتیم آماده میشدیم تا به ملاقات پدر برویم. همه چیز آماده بود. دانههای سرخ انار داشت دانه میشد و پرتقالها شسته و مهیا منتظر بودند، که "برادر سیدحسین" زنگ زد و خبر داد: "قرار ملاقات شما امروز لغو است. چرا در حضور میرحسین موسوی از قول آقای عربسرخی گفتهاید اگر او امروز کشته شود همنشین برادران شهیدش میشود؟!" مادر خنده ای کرد و به ما گفت "عجب! ما را به خاطر کار شدن خبر حضور سبزش توسط خبرنگاران میترسانند؟ قرار ملاقات در اختیار آنهاست، اگر میخواهند و تنها ابزارشان است، بگذار لغوش کنند. همسرم را، پدر فرزندانم را از ما گرفتهاند، فکر میکنند این اهمیت کمتری از ملاقات با او دارد؟ میگویند نباید حرف زد؟ فکر میکنم آنها یک چیز بزرگ را فراموش کردهاند. پدر فرزندان من امروز بهخاطر حرف زدن دربند است. ظاهرا ما نباید حرف بزنیم و دیده شویم."

رسانههای محترم! نباید به چشم آید که ما مسلمانیم و از خانوادهی شهدا و انقلاب و جنگ. باید در سکوت خود دست و پا بزنیم تا چند دقیقهای از موهبت دیدار با پدر بهره مند شویم. همان پدری که با آرمانی به بزرگی انقلاب اسلامی و خمینی کبیر(ره) و به خاطر اعتلای خون هزاران هزار شهید، رنج چنین محرومیت بزرگی را به جان خریده است. چه خیال بیپایهای، ما فرزندان فریادهای بلندآوازهایم. ما فرزندان گامهای سبز این سرزمینیم. ما فرزندان سروهای استوار و سربه فلک کشیدهایم. پدر را نبینیم؟ چه باک!! مگر نفس ما گرمتر از نفس فرزندان عمویمان است که سالهاست پدرشان را ندیدهاند. ما همواره پیش از پدر، با او و پس از او، خدای بزرگ را داریم که او را در چشمانداز نگاه خویش گذاردهایم و او چه بزرگوارانه حضور ما را باشکوه پذیراست. بی دغدغه، بی رنج، بی هراس!

آقای بازجو! بهتر است به جای نگرانی از خبر سایتهای فیلتر شده، نگران ارادهای باشید که در خیابانها جریان یافته است.

آقای بازجو! واقعاً فکر میکنید ما نباید حرف بزنیم. به نظر شما مردم نیازی به حرف شنیدن و خط گرفتن دارند؟ امروز در خیابان نبودید؟ باید میبودید و مردم را میدیدید. شلیک هوائی بود، باتوم و گاز اشکآور بود، بوی آتش و آشغال سوخته در خیابانها غوغا میکرد. اما هیچکس نمیترسید. مردم "شعار یا حسین میرحسین" میدادند و پارچههای سبز خود را تکان میدادند. من ترسیدم و شیشه ماشین را بالا کشیدم، اما هزارها جوان و پیر، مرد و زن، گروه گروه در خیابان شعار میدادند. باید بودید و میدیدید.

امروز خیابان "طالقانی" امتدادی داشت به بلندای "مطهری"، "بهشتی"، "انقلاب" و "آزادی"، و از حلقوم همه خیابانها فریاد "جمهوری اسلامی" به گوش میرسید.

آقای بازجو! چه خیالی در سر دارید؟ پدر من امروز از همیشهی زندگیش روشنتر دیده میشود. حتی روشنتر از کار بزرگ خبرنگارانی که شما را ناراحت کردند. روشنتر از خبر واقعی آنان که زینتبخش صفحهی اول رسانهها بود.

لا یُحِبّ اللهُ الجَهرَ بِالسّوءِ مِنَ القَولِ الّا مَن ظُلِمَ وَ کانَ اللهُ سمیعاً علیماً

"خدا دوست نمیدارد که کسی به گفتار بد (به عیب خلق) صدا بلند کند مگر آنکه ظلمی به او رسیده باشد، همانا که خدا شنوا و داناست." سوره نساء آیه 148

زبان حال مادر شهیدان فتحالله و حجتالله عرب سرخی: نگذار که مادر، دل شکستهاش را راهی خانهی خدا کند / ساجده عرب سرخی

2009-10-30T01:17:00.004+03:30

نور دیدهی مادر، فیض الله جان سلام!

دلم برایت تنگ شده، میدانی چند وقت است ندیدمت. هیچوقت نمیشد اینهمه سکوت تو را حس کنم. تا میآمدم باور کنم نیستی، سرت شلوغ است یا کار داری، ظهر جمعه میآمد و صدای نفسهایت را میشنیدم که پشت در روح مرا در آغوش گرفته است. با همان خنده و مهربانی همیشگی: "سلام مامان". ظهر جمعه پر بود از قدمهای تو که در خانه راه میرفتی و خواهرانت را هم میکشاندی اینجا. همین خانهی کوچک قدیمی. همینجا که هر روز میآیند و خاموش مینشینند و میروند. روزهای جمعه همهی جانم در گوشهایم جمع میشود و پشت در منتظر میایستد تا تو مثل همیشه تنها کسی باشی که با انگشترت به شیشهی پنجره میکوبی تا همه فریاد کنند "داداش اومد".

پسر جان تو که تکدانه شانه به جا مانده از برادران و پدرت بودی برایم، چه شد اینقدر بیخبر رفتی؟ بیتماس، بیخداحافظی، بیصدا. نمیتوان باور کرد ظهر جمعهای بیاید و همه اینجا جمع شوند و تو نیایی.

میدانی چقدر بیوفا شدی دلبندم! حتی در آن روزهای داغ جبهه و جنگ هم خبری از خودت می رساندی سلامی برای مادر شهیدت می فرستادی. حالا دیگر نیستی. می دانی فرزندان برادرت چقدر تو را بی تابند؟ ابوذر پسر بزرگ شهید فتح الله را هم داماد کردیم و تو نبودی. تو که تنها عمویش نبودی. قرار بود پدری کنی برایش. ولی در تنها فرصت دامادیش نبودی. کجا رفته بودی مهمتر از بودن در کنار این همه چشم که به انتظارت ایستادند و نبودنت را باور نکردند. تمام شب با نوشیدن آب، بغض نبودنت را فرو دادیم و به چشمهای هم نگاه نکردیم. آیا جنگی و جبههای دیگر در جریان است که مادر بیخبر مانده؟

تو را گفتم مادر جان همهی هستیام را دادهام. همهی هستیام را در راه خدا دادهام. مگر در دادن فتحالله، سرو بلند خانهمان پایم لرزید؟ مگر وقتی حجت تازه دامادم رفت حس مادرانهام چروک برداشت؟ مگر آن روز که رفتی و در لحظه لحظههای جنگ زندگی کردی من کم آورده ام؟ نه هیچگاه. تو میگفتی شهر را و همهی داراییش را پشت سر میگذارم تا لحظهای با خدای خود خلوت کنم و خدا شاهد است که شهادت تا ته زندگی ما پیش آمد و از بلندترین درخت خانهمان بالا رفت و تو از همه چیز عبور کردی. از فرزندانت، ساجده و فاطمه، همسرت،مریم و این آخرین رمق زندگی، مادر تکیدهات، تا در عریانترین لحظههای شهادت با خدا زندگی کنی. آن دنیای نامراد چه داشت که در پس آنهمه سالها و ماهها و روزها سرشکستگی و خجالت و شرم، اینروزها آنقدر جسور شده که تو را هم تاب نمیآورد. یعنی میشود دنیای پست و بیمقدار آنقدر شهامت پیدا کند که مایهی فخر فرشتههای خدا را این چنین دربند خویش بگیرد؟! حتی آن روزها هم تو ندیدن مرا تحمل نمیکردی و من آزادتر از همیشه، هر وقت میخواستمت کنارم بودی. یادت می آید، تازه یک هفته بود از ایران رفته بودی که فتحالله سربلندتر از قبل و برای همیشه از جبهه برگشت و باز شهادت تا ته خانهی ما آمد و تو زودتر از همه آمدی تا اولین کسی باشی که عطر شهادت برادرت را به مادر و پدر پیرت هدیه میکنی.

پسر با وفا و غیور مادر! این روزها بر تو چه گذشته که هفتهها و ماهها میگذرد و دریغ از یک "سلام مامان" دامنگیر ما شده است. مگر به دوستانت چه گذشته است که حتی نمیخواهند تو مادر پیر و چشم انتظارت را یک لحظه ببینی. تا دیروز که میگفتند مدیون ما خانوادههای شهدا هستند. کدام گوی چرخید که ارزشها این چنین تغییر کرد. آیا اینان همان دوستان بیریای آن روزگارند که این چنین مادر را از فرزند و تو را از من دریغ میدارند؟ این بی وفایی را در کلاس کدام آموزگار مشق کردند.

مادرجان گمان نکنی، کم آورده یا بریدهام از دوریت. هرگز هزاران روزگار میاد و مباد، که اگر تو هر چه هستی، شاخه ای بر ریشه های من. من تو را و برادرانت را مرد به دنیا آوردم و مردانه هم میخواهمت. حتی اگر تو را هم مثل فتح الله و حجتالله و همه فرزندان شهیدم در این مرز و بوم، نبینم. گله مادر از تو نیست، از نامردیهایی است که خود را لباس مردانه پوشانده است. من به لطف خدا مادرم و سلاح مادر تنها دلی است که تمام تاریخ دردهایش را به دوش کشیده است.

و در آخر یک کلام: نگذار که مادر، دل شکستهاش را راهی خانهی خدا کند..

پی نوشت: امروز صبح آقای بازجو تماس گرفتند و گفتند امروز ملاقات دارید. یا مادر بیاید یا دخترها. ما هم که می فهمیم خانواده داشتن و مادر بودن یعنی چی، گفتیم مادر جون برو، و به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را..

ز مثل زندان

2009-10-19T00:11:00.002+03:30

فکرش رو می کردی رفتن به پشت دیوار بلند زندان اینقدر برات عجیب باشه؟ اون دیوار سبز گرانیت. به خودم خندیدم. نیم ساعت بود که پشت به دنیا و رو به دیوار بلند زندان ایستاده بودم. چشم هام به در بزرگ زندان بود. ثانیه ها رو میشمردم تا در باز بشه. بار چندم بود نمیدانم. امن یجیب می خوندم. همیشه از زندان بدم میمومد. فکر میکردم زندان جای بدی است. یاد سپهر پسر شهاب می افتم همش می پرسید بابای من چرا زندانه؟ مگه تا حالا نمی گفتین زندان جای خلافکاراست؟؟ و آدم های بد را نه آدم های خیلی بد را به آنجا می برند.

ز مثل زندگی.
نگاهی به دور و برم انداختم. پر بود از آدم های جور و واجور. کوچیک و بزرگ. پر بود از هیاهو و صدا. همه تو هم بودند. پر بود از واژه هائی که تو کتاب نبود و معناهائی که تو نمی شناختیش. عتیقه. مجرم. بند 209. شیشه. اعتیاد. قاچاق. حبس. دعوا. کشتن. زیر هشت. یه در بزرگ خاکستری هم بود قد دیوار بلند زندون، شونه به شونه هم، روبروی ما ایستاده و بر و بر به ما زل زده. یه چشم کوچیک آهنی وسط اون دیده میشد. یه در کوچیک اهنی که نگهبانی مامور بازکردن و بستن اون بود. مثل پلکی که بسته میشه و باز نمیشه. نیم ساعتی بود که پلک نمیزد. من چشم دوخته بودم تو چشم های خسته اون. مثل اون روزا که به پنجره پولاد چشم هام رو گره می زدم.

ز مثل زن.
یه زن کنارم ایستاده. ملاقاتی یا آزادی؟ میگم بله؟ میگه ملاقاتی میرید یا آزاد میشن؟ میگه چی؟ هیچی نمیگه. می فهمه که منظورش رو نفهمیدم. میرم تو هیاهو. میگم شمام کسی رو اینجا دارین؟ میگه پس برای چی اینجام. خسته شدم بس که اومدم و رفتم. میگم سیاسین؟ سیاسی؟! نه بابا. قاچاق کرده. عتیقه و زیر خاکی نمیدونم کی به سرش زد. به سر و وضعش نمیومد. فکر کردم یه جورائی از بقیه سواس. حواسش به گیجی ذهنم نبود و یکسره به حرفهاش ادامه میداد. چند بار گرفتنش و ولش کردن ولی این بار، این تو بمیری از اون تو بمیری ها نبود. حالا هی میام و میرم. نمیشه که نمیشه. کاش سیاسی بود. نمیدونم چه مرگش بود که سیاسی نشد. لااقل مایه آبرو بود و آدم بهش افتخار میکرد. ببین خانواده هاشون چه عزت و احترامی دارن. حای اینجا هم که میان مردم بهشون حرمت می ذارن. گفتم زندانی زندانیه، چه فرقی میکنه که برای چی اونجا باشه. همه شون تو حبس و گرفتارند. خونواده هاشون هم دلتنگ. گفت نه تو نمی فهمی. اگه بدونی چی دربارشون میگن.میگن اونا رو به خاطر فهمیدن گرفتن. نتونستن جوابشون رو بدن و ساکتشون کنن. اونا از همه چیز سر در میارن. ما تو کوچه مان یکی از اینا رو داریم. یه چیزایی میگه که آدم دهنش باز میمونه. خیلی میدونن. یکی از همسایه هامون می گفت اینا به جای هر چیز کتاب خوندن وزندگی کردن نه از این زندگی مرده شوری ما. تو مردم بودن و درد مردمو می فهمن. میگن اینا سر بزرگند و این خیلی ها رو میترسونه. میگن ترسیدن اونا حرفای خطرناک به مردم بگن. واسه چی نمیدونم ما که از اینا بد ندیدیم. انگاری حسودیشون میشه که خودشون نمی فهمن. یکی میگفت کله اینا مثل کارخونه بیست و چهار ساعته کار می کنه. حالا که بدتر شده اونا هم که نمیدونستن می پرسن چی شده؟ شهر شده همه ش حرف و حدیث اینا. قصه اینا نقل مردم شهره. بیا و ببین. اینگار تو مردم نیستی ها! نشد مرد ما هم دست از نامردی برداره و بشه یه مرد مثل اینا. مگه تو چی ات کم بود، بی جنم!

ز مثل زندانی
هزار سال حرف دارم که برات بگم. فکر کردم حالا که بعد ۱۰۳ روز می بینمت گریه می کنم. اما اصلا اشکی در کار نبود. تازه فهمیدم هزار سال دیگر وقت لازم است تا تحملم تمام شود. فهمیدم با همین دیدن هزار سال روحیه و انرژی گرفتم برای ندیدنت که تو راحت باشی و نگرانی ما بی تابت نکند.

توی ماشین سبز رنگ زندان که نشستم دلم گرفت. تمام شیشه ها دودی اند و شیشه پایین نمی آید. راستی چرا اینجا همه چیز سبز است؟ از نفس تو دوستانت سبز شده یا این ها هم حتی سبز فکر می کنند اما مامورند و معذور؟ یه سوال داره ذهنم رو سوراخ می کنه.. چرا اونجائی بابا؟ تو که بیشتر از هر چیز زندگی کردی. مثل پیامبر. که فهماند کمبود واقعی انسان اصل زندگی است. بابا تو که بیشتر از زندگی فکر کردی. مثل سقراط. که فهمید رنج واقعی بشر فکر نکردن است. و فهمیدی. مثل گالیله که فهمید زمین گرد است و ما چون دانه تسبیحی به گرد عالم می گرددیم. چشم بر پیامر بستند. سهم سقراط شوکران بود. گالیله باید توبه می کرد و اعتراف به آنچه را می فهمد، که نمی فهمد. یادم باشد از اینها برای سپهر مرد این روزهای مهرک بگویم. از سقراط که او هم زندانی بود از گالیله و کلی آدم دیگه به جرم خوب بودن زندان رفتند.

بله بابا! زندانی نام دیگر تو شد. نه به خاطر جرمی که هرگز مرتکب نشدی. به همین خاطر که بیش از آنان همه شان را فهمیدی و نشان دادی که تصویر سیاه در آئینه هرگز رو سفید نیست. و همین برای عزت ما کافیست.

مرامنامه مصطفی تاج زاده / مسعود قریشی

2009-10-15T19:36:00.001+03:30

در این مقال قصد آن است که با سیری در گفتار و نوشتار مصطفی تاجزاده، خطی مشی سیاسی-اجتماعی این عزیز در بند استخراج شود. تاجزاده که در دوران ۸ ساله دولت اصلاحات، مسئولیت های متفاوتی از جمله معاونت سیاسی وزارت کشور و مشاورت رییس جمهور را بر عهده داشته، در بی دادگاههای اخیر به طور ضمنی متهم به برنامه ریزی برای سرنگونی نظام جمهوری اسلامی شده است. این توهمات که ریشه ای جز کینه های شخصی کودتاچیان از آگاه سازی جامعه توسط اصلاحطلبان در دوران اصلاحات ندارد، برگ ننگینی در دفتر بی دادگاههای تاریخ بشریت می باشد. بی دادگاهی که در آن متفکران غربی معاصر از هابرمارس گرفته تا جان کین متهم می شوند. همه دنیا متهم به برنامه ریزی برای براندازی جمهوری اسلامی می شوند الا براندازان اصلی آن!

جرج بوش بعد از اتفاقات ۱۱ سپتامبر در سخنرانی خودسوالی را مطرح کرد که بسیار بجاست امروز حکمرانان ایران مشابه آنرا از خود بپرسند. او پرسید چرا اینها (طالبان و القاعده و حامیان آنها در حملات) از ما متنفرند؟ هر چند او به این سوال ‍پاسخ نداد و با سیاست های غلط دنیا را متنفرتر کرد. امروز حاکمین ایران نیز باید متشابها از خود ب‍پرسد، چرا ما این همه مخالف داریم؟ و جواب آنرا باید در رفتارهای ۳۰ سال گذشته خود جستجو کنند نه در شکستن آینه انتقاد در محکمه ای که قضا را به سخره سیاسی کاری گرفته است.

در اینجا قصد داریم که برای تنویر افکار عمومی و رسوایی هرچه بیشتر کودتاچیان و دادگاههای نمایشی ایشان، مصطفی تاجزاده را از زبان خود او و به تایید نوشته هایش، نه به اقرار به زور از عده ای انسان بی گناه، به خوانندگان بیشتر بشاناسانیم. باشد که سیه روی شود هر که در او غش باشد.

۱- اعتقاد به اصلاحات از درون و تعیین سرنوشت جامعه از طریق انتخابات:
تاجزاده از آن دسته از نیروهای اصلاحطلب ثابت قدم است که به کرات در نوشته های خود صریحا بر اصلاحات از درون نظام موجود تاکید کرده و هر گونه شیوه ای را که منجر به نا امنی کشور و تهدید تمامیت ارضی آن شود، رد می کند. او انتخابات را تنها راه جامعه در تعیین سرنوشت خود می داند. به عنوان نمونه می توان به یادداشت او به عنوان « عبور از خاتمي يا عبور از ملت؟» در نشریه آیین مورخ مهر ماه ۱۳۸۵ اشاره کرد. آنجا که با نقد طرفداران شعار عبور از خاتمی می گوید: «معناي دقيق "عبور از خاتمي" روشن شد: استقرار دموكراسي در ايران با حمايت‌هاي معنوي و عملي نومحافظه‌كاران مستقر در كاخ سفيد، آن هم پس از مشاهدة وضعيت عراق و افغانستان! {...} بارها گفته شد در جوامعي كه حكومت در تمام زمينه‌ها مسئوليت دارد و از امكانات مالي مستقل از ماليات شهروندان (درآمدهاي منفي) بهره‌مند است و اكثريت مردم به دهان و دست دولت چشم دوخته‌اند و نهادهاي مدني (احزاب، اتحاديه‌هاي صنفي، مطبوعات آزاد، ‌NGO ها و ...) ضعيف‌اند، انتخابات بزرگ‌ترين و گاهي تنها مجراي اعمال حاكميت مردم بر سرنوشتشان است و نافرماني مدني يا هر نوع راهبرد ديگري نمي‌تواند جايگزين آن شود.»

در همان یادداشت در مخالفت با براندازی، انقلاب های اجتماعی کلاسیک یا مخملی و تاکید دوباره بر استفاده از انتخابات برای استقرار دموکراسی در کشور، در پاسخ به طرفداران تحریم انتخابات می گوید: « چنانچه نتوانيم با مناسبات و واقعيات موجود، دموكراسي كامل را در ايران محقق كنيم، آيا عاقلانه آن است كه در پي براندازي و آغاز كردن راه از نقطة صفر باشيم يا بهتر آن است كه با تثبيت پيروزي‌ها و دستاوردها، از فضا استفاده كنيم و براي گسترش و عمق بخشيدن به مؤلفه‌هاي مردم‌سالاري،‌ پيشرفت علمي، فني و اقتصادي بكوشيم و به تقويت نهادها بپردازيم؟ آيا از نظر آنان {طرفداران تحریم انتخابات}، انفعال و بي‌عملي شهروندان به اميد بروز انقلاب اجتماعي كلاسيك يا مخملي و يا دخالت خارجي راه نجات و استقرار دموكراسي است؟»

۲- سیاست ورزی شرط لازم در پاسخگو کردن ارکان قدرت:
بسیاری بالخصوص نسل جوان، مصطفی تاجزاده را یکی از مروجین سیاست ورزی در ایران می شمارند. او در بسیاری از یادداشت ها و سخنرانی های خود سیاست ورزی و نقد قدرت در چارچوب قانون اساسی را تنها راه حل عملی برای میل به دموکراسی و پاسخگو کردن قدرت در برابر جامعه می داند. در همین زمینه می توان به همان شماره مجله آیین اشاره کرد. در جاییکه تاجزاده کلام خود را با این عبارات نتیجه گیری می کند: « تداوم سياست‌ورزي اصلاحي شرط لازم پاسخگو و كارآمد شدن اركان حكومت، تقويت نهادهاي مدني و جامعة مدني، تأمين حقوق مدني، سياسي، اجتماعي و فرهنگي شهروندان، افزايش اعتبار جهاني ايران، بهبود وضعيت معيشتي مردم، حرفه‌اي شدن سياست‌ورزان و ورود گروه جديدي از نيروها و گرايش‌ها به درون حكومت است.»

۳- ترویج و نهادینه کردن هنجارهای دینی و فرهنگی با رشد آزادی های اجتماعی:
تاجزاده بارها به صراحت اعلام کرده است که هنجارهای دینی و فرهنگی را نمی توان به زور در جامعه ترویج کرد. در بسیاری از مقاطع با محکوم کردن روش های سرکوب اجتماعی و برخوردهایی که با قشر جوان در حوزه امور اجتماعی صورت می گرفت، هشدار می داد که این روش ها تنها باعث فراری شدن قشر جوان از فرهنگ دینی می باشد. او با تجربه ای که در حوزه فرهنگ در دوران وزارت سید محمد خاتمی در ارشاد کسب کرده بود، اعتقاد داشت که برای رشد فرهنگ اسلامی باید جامعه بالخصوص قشر جوان آن با آرامش خاطر با فرهنگ غنی اسلامی آشنا شوند و از آنجا که این فرهنگ با سرشت و ذات انسانی ما آشناست، بی شک نهادهای ‍پاک در مواجهه با آن، جذب این فرهنگ انسان ساز خواهند شده ولی اگر همین دین با زور بخواهد همه انسانها را هدایت کند، چه بسا توسط همان نهادهای ‍پاک متهم به بی عدالتی و ستمگری شود که این امر سبب کوچ فوج قوج از دین می شود. او تحقق عملی این ایده را در جامعه ترکیه امروز می دانست و در یادداشتی با عنوان «حجاب اسلامی در ترکیه» می نویسد: « {اصلاحطلبان} ضمن تأكيد بر حجاب اسلامي به عنوان يك حكم ديني و ضرورت ترويج آن، همگي با اين تغيير {(آزادی زنان برای استفاده از حجاب در دانشگاهها)} موافقند. البته گروهي از آنان آزادي را در مجموع به سود گسترش حجاب و تقويت هنجارهاي اسلامي ارزيابي مي كنند ،كما اينكه در تركيه و ديگر كشورهاي جهان ، با وجود آزادي شاهد رشد حجاب و هنجارهاي اسلامي هستيم . به باور آنها هنجارهای دینی و فرهنگی را نمی توان با زور احیا،ترویح ونهادینه کرد.»

۴- تاکید بر آزادی سیاسی به عنوان یکی از اصلی ترین شعارهای انقلاب اسلامی ایران:
این اسیر سرفراز اصلاحات بارها در سخنرای های خود اعلام کرده است که مردم قبل از انقلاب آزادی اجتماعی داشتند و آنچه جامعه را به انقلاب و سرنگونی شاه واداشت، جو بسته و خالی از نقدی بود که شاه بر جامعه حاکم کرده بود. او با اشاره به جو پلیسی و اطلاعاتی قبل از انقلاب به حاکمان کنونی یاد آوری می کرد که یکی از شعارهای اصلی انقلاب ۵۷ درخواست جامعه ای آزاد بود: «در این چهار سال گفته‌اند اگر زنان چكمه بپوشند بد است ولی اگر سیاسیون چكمه بپوشند بد نیست و متاسفانه فضای امنیتی و پلیسی بسیار بدی در دانشگاه‌ها ایجاد كردند و اگر قرار بود در كشور فضای امنیتی باشد كه دیگر به انقلاب نیازی نداشتیم و متاسفانه كار به جایی رسیده است كه لفظ آزادی از دهن دوستان افتاده است».

۵- یکی از موارد اتهامی اصلاحطلبان، همکاری با رسانه هایی نظیر «بی بی سی» و «وی او ای» برای هدایت اجتماعات مردمی است. نکته قابل توجه این است که مصطفی تاجزاده در طول دوران فعالیت سیاسی اش حتی یک مصاحبه با هیچ نشریه یا رسانه خارج از ایران انجام نداده است. حتی وقتی بسیاری از همفکران ایشان مشغول به مصاحبه با شبکه تلویزیونی هما (مجری داریوش سجادی) شدند او به بهانه های مختلف به مصاحبه تن در نداد تا در چنین روزی حتی با بی انصافی هم نتوان او را متهم به ارتباط با خارج از کشور کرد.

۶- ترقیب نسل جوان به مشارکت در ساخت آینده کشور: تاجزاده از جمله اصلاحطلبانی بود که رابطه خوبی با جوانان و دانشجویان برقرار می کرد و تمامی تلاش خود را برای انتقال تجربیاتش به این نیروها انجام میداد. یکی از دلایل ناموفق بودن دولت موقت مرحوم مهدی بازرگان را همین عدم اهمیت به جوانان و دانشجویان در مقطع ابتدایی انقلاب می دانست. در جمع های دانشجویی همیشه تاکید می کرد که با بالا بردن روحیه انتقاد و کار جمعی مستمر، جوانان می توانند آینده روشنی را یرای ایران تامین کنند. دیدگاه جوانان را بسیار با دقت گوش می داد و با پشتکار سعی در واقع بین کردن جوانان ایده آلگرا داشت. تاجزاده تنها اصلاحطلبی بود که برای پاسخگویی به ایراداتی که جبهه دانشجویی به جریان اصلاحات وارد می دانست، علارغم بسیاری مخالفتهای هم حزبی هایش، با علی افشاری پای میز مناظره نشست.

۷- اعتقاد به سازگاری دین اسلام و دموکراسی و حقوق بشر: تاجزاده معتقد بود که اسلام ناب که انقلاب اسلامی بر پایه آن شکل گرفته است منافاتی با دموکراسی و حقوق بشر ندارد و این قرائت های طالبانی از آن است که چهره اسلام را خشن و آزادی ستیز می سازد. او در آخرین یادداشت خود قبل از بازداشت در تشریح رفتارهای حسین شریعتمداری می گوید: «هيچ كس به اندازه پيامبران ابراهيمي منادي آزادي و عدالت و حرمت و كرامت و حقوق انسان‌ها نبوده‌اند. اسلام سرآمد اديان توحيدي است و در آن انسان به ماهو انسان مورد تكريم واقع شده است. بنابراين بايد به نام اسلام و انقلاب اسلامي پاسدار حرمت، كرامت و حقوق شهروندان باشيم و تقسيم ايرانيان به شهروندان درجه يك و دو، خودي و غيرخودي كردن آنان و نقض حقوق اكثريت ملت به نام مبارزه با آمريكا و اسرائيل با ماهيت اسلام و انقلاب اسلامي و وعده‌هاي امام ناسازگار است.»

۸- سلامت اخلاقی و اقتصادی: به عنوان یک مسلمان معتقد و عمیق، مصطفی تاجزاده بر سلامت اخلاقی و پاکدستی اقتصادی تاکید داشت. کسانی که او را از نزدیک می شناسند همگی به ساده زیستی او صحت می گذارند و می دانند که آنقدر پاکدست بود که حوزه خصوصی زندگی اش از حیات خلوت بسیاری کوچکتر است.

۹- وسواس ویژه در رابطه با حق الناس: همانطور که در شکایتش از جنتی در مورد ابطال ۷۰۰ هزار رای شهروندان تهرانی در انتخابات مجلس ششم، اعلام کرده،‌ تاجزاده در پرداخت حق الناس بسیار دقیق بود. در روابط خصوصی خود نیز هر از گاهی از دوستانش طلب حلالیت می کرد و این مطلب را در مصاحبه نیمه رسمی خود که حدودا دو سال پیش با یک نشریه دانشجویی انجام داد، تکرار می کند: «از مردم حلاليت مي طلبم. چون فكر مي كنم خدا همه چيز را مي بخشد جز حق الناس». بارها به احمد جنتی هم نوشت و گفت که این حق الناس را باید بپردازد و راه گریزی از آن نیست.

۱۰- صداقت در گفتار و عمل: اصلاحطلب واقعی را آن می دانست که نان به نرخ روز نمی خورد و حاضر است که با شجاعت در عمل بصیرت نظری خود را ثابت نماید.

امروز اینها را برای مصطفی تاجزاده می نویسیم که بماند، و کودتاچی بداند، که تا ایران مصطفی ها دارد، با ظلم و ارعاب، حکمرانی، هرگز نتواند، نتواند.

صبر و استقامتش در این مبارزه روزافزون باد.

درد دل با پدر / ساجده عربسرخی

2009-10-11T23:09:00.003+03:30

تمام جاده را مه گرفته و نم باران که با صدای استاد شجریان عجین شده، حال و هوای تو را زنده میکند در روزهای بارانی سفرهامان. آن روزها فقط وقتی تو رانندگی میکردی آرامش داشتم و نمیترسیدم از زوزهی کامیونها، این روزها اما یاد گرفتم چشمهام رو ببندم و به روزهای سبز و پر امید آینده فکر کنم.

ضبط صوت هنوز میخواند: بلبل پر بسته ز کنج قفس در آ...
به یاد آخرین تصویری که از تو دیدم میافتم، مردانه و محکم تکیه زده بودی بر صندلی قرمز دادگاه و به ریشخند گرفته بودی نوشتههایی که در دست دوستانت بود و که اعترافنامه!!واندندش. ان روز چقدر به خود بالیدم از دیدنت در کنار تمام قهرمانهای زندگیم. عاشق ان عکست شدم که با بهزاد نبوی از خنده ریسه رفتهاید و مامور کناریت خون خونش را میخورد از آرامشت.
ظلم ظالم، جور صیاد، آشیانهام داده بر باد...

تو اما نگران نباش که آشیانهی ما با این طوفانها به باد نخواهد رفت. ما هر کدام ستونهایی شده ایم زیر سقفی که تو ساخته بودی. ما هر کدام سقفی شدهایم برای حفاظت از سایهای که بر سرمان گذارده بودی. آنقدر محکم میایستیم تا تو برگردی، که اعتقاد داریم ظلم متزلزل ترین صفت انسان است و روزی خواهد آمد که تو سرافراز از راهی که رفتهای به جمع ما که سربلندیم از ایمان به راه تو، پرغرور و مستانه لبخند میزنیم به تمام کسانی که این روزها به خطا میپندارند جور و فساد ابدیست.

اگر آنها تاریخ نخواندهاند، ما خواندهایم. اگر آنها بشارتها و تنذیرهای قرآن را فراموش کردهاند ما این روزها هر لحظه با آن زیستهایم. اگر آنها چشمانشان را بستهاند و مردم را خس و خاشاک میبینند و گوشهایشان را نه با پنبه که با شمع مذاب پر کردهاند که نشنوند شعارها و اعتراضهای مردم را، ما میبینیم و میشنویم راهپیماییها و شعارهای این روزهایشان را.

اگر آنها میخواهند معترضان را اسراییلی ببینند و نادیده بگیرند جفایی که در آنها میشود، بگذار راحت باشند خدای ما که مانند خدای آنها لای کتاب و جانماز نخفته، خدای ما هر روز مطمئنتر از قبل از حضور سبزش در دلمان، نفس میکشد.

گفته بودی من اینجا در سلولم زندگی میکنم بی انتظار از آزادی. گفته بودی با قرآن و نماز و ورزش چنان مانوسی که سختیهای زندان برایت قابل تحمل شده است. پس ما هم با آرامش و ایمان منتظرت میمانیم. بگذار فکر کنند اگر زنگ نزنی ما میشکنیم. بگذار گمان کنند اگر به ما ملاقات ندهند تحمل تو تمام میشود. بگذار خیال کنند دلتنگی امانمان را می برد. یا حتی بگذار فکر کنند ما بی خیالیم و تو در توهم. بگذار تولد تو هم مثل تولد مامان بی تو برگزار شود. بگذار هر روز بیشتر آزارمان دهند و حتی جلوی نامه دادنمان را هم بگیرند و با هر نگارش سطر فشاری اضافه کنند بر تو یا ما. با رویش ناگزیر جوانه ها که نمی توانند مقابله کنند. بگذار لبخند بزنند و مستی کنند که ما باور داریم بامداد شب شراب خماریست. بگذار هر که هر چه می خواهد بگوید مهم آن است که تو نشکنی و ما خرد نشویم و هر لحظه اعتقادمان به 70 حمدی که مامان هر روز برای استقامتت می خواند بیشتر شود. و بگذار شجریان بخواند: مرغ بیدل شرح هجران مختصر کن..

ما را خیالی نیست که این روزها شیرین ترین هجران روزگارمان را مزه مزه می کنیم.

ياسر نبوي: بهزاد نبوی در یک کلام کابوس اقتدارگرایان است

2009-10-09T04:00:00.000+03:30

امروز: سايت خبري موج سبز آزادی، مصاحبه‌ای را با یاسر نبوی، عضو سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي ايران و فرزند ارشد بهزاد نبوی منتشر كرده است.
متن كامل اين گفت و گو به نقل از موج سبز در پی می‌آید:

اگر ممکن است خودتان را برای آن دسته از خوانندگانی که شما را خوب نمی‌شناسند معرفی کنید؟
بسم الله الرحمن الرحیم، سلام عرض می‌کنم خدمت شما و خوانندگان سایت موج سبز آزادی. من یاسر نبوی هستم، ۲۹ ساله، فرزند بزرگ آقای بهزاد نبوی.

قبل از هر چیز شاید بهتر باشد با این سوال شروع کنیم که همه بهزاد نبوی را به نام چریک پیر اصلاحات می‌شناسند، از کی و چرا بهزاد نبوی به این صفت معروف شد؟
من دقیقا اطلاع ندارم که چه کسی‌ اولین بار آقای نبوی را چریک پیر نامید، ولی‌ به نظرم لقب جالبی‌ است و خیلی‌ هم فراگیر شده است. بخش اول یعنی‌ چریک بودن اشاره به سوابق مبارزاتی ایشان در قبل از انقلاب دارد که به نوعی زندگی‌ چریکی داشتند. بخش دوم یعنی‌ پیر بودن هم اشاره به سن و سال ایشان دارد که ۶۸ ساله هستند. البته من شخصاً ایشان را پیر نمی‌‌دانم. از نظر روحی‌ که واقعا از بسیاری از جوانان قدیم و جدید پر روحیه تر و شاداب تر و از نظر جسمی‌ هم بسیار آماده هستند. جالب است بدانید‌ که در همین دوره فعلی‌ دستگیری، در زندان انفرادی روزانه ۱۰ کیلومتر پیاده روی می‌‌کنند و تمام وقت هواخوری را هم می‌‌دوند و ورزش می‌‌کنند.

می گویند بهزاد نبوی جزو رهبران اغتشاشات بوده است؟ راست می گویند؟
این سوال شما بنده را به یاد یک خاطره می‌‌اندازد. حدود ۱۰ سال قبل بود و من تازه دانشجو شده بودم. مناظره‌ای بود بین آقای نبوی و آقای محمدرضا باهنر در دانشگاه تهران. بعد از مناظره، دوستی‌ از مخالفین آقای نبوی، وقتی‌ که ایشان در حال سوار شدن به آن هیلمن معروف بودند از ایشان سوال کرد که "آقای نبوی! درست است که شما ۲۰ میلیون دلار دزدی کرده اید؟". پدر با خونسردی و خنده رو به آن جوان کردند و گفتند "برادر من! این چه سوالی‌ است؟ من اگه دزدی هم کرده باشم به تو که نمی‌گویم دزدی کرده ام! اگر خبرت موثق است به دوستان همفکرت در قوه قضائیه اطلاع بده، آنها تا آخر خط پیگیری می‌‌کنند." حالا من فکر می‌کنم که اگر پدر من واقعا اغتشاشگر هم بوده باشد، من که نمی‌‌گویم پدرم اغتشاشگر است. قضاوت با خود مردم است. من فقط اعتقاد دارم برای اینکه این واژگان را درست به کار ببریم،باید تعریف دقیقی‌ از آنها داشته باشیم.

تعریف شما از اغتشاشگر چیست؟
به نظر من اغتشاشگر کسی‌ است که از چارچوب قانون خارج شود. حال باید دید چه کسی‌ از چارچوب قانون خارج شده است؟ بهانه کودتاگران برای سرکوب معترضین این بوده است که معترضین بدون مجوز راهپیمائی کرده اند، در صورتیکه اصل ۲۷ قانون اساسی‌ آزادی اجتماعات و راهپیمائی‌ها در صورتی‌ که بدون حمل سلاح باشد و مخل مبانی اسلام نباشد را به رسمیت می‌‌شناسد. اصل ۹ قانون اساسی‌ هم بیان می‌کند که هیچ مقامی حق ندارد به بهانه حفظ استقلال و تمامیت ارضی (و به طریق اولی امنیت کشور) آزادی‌های مشروع را هرچند با وضع قانون محدود کند. نتیجتاً هر آئین نامه‌ای که مجوز وزارت کشور را برای راهپیمائی لازم بشمارد، غیر قانونی‌ و خلاف اصل ۹ قانون اساسی‌ است. از نظر بنده قانون شکن و ساختار شکن امثال آقای جنتی هستند که صریحا عنوان می‌کنند که اگر دستگاه قضایی با "سران اغتشاش" برخورد نکند مردم خود باید دست به کار شوند. صحبت‌های مشابهی هم آقای مصباح یزدی مدتها در نماز جمعه مطرح می کردند. نتیجه عملی‌ این صحبت‌ها هم بروز پدیده‌هایی‌ چون سعید عسگر است. متاسفانه در حال حاضر شاهد بروز معیار‌های دوگانه در برخورد با مقوله قانون در کشور هستیم. کسانی‌ که قدرت‌های جهانی‌ را متهم به برخورد دوگانه با پرونده هسته‌ای می‌‌کنند، خود در داخل به زشت‌ترین و وقیحانه‌ترین شکل ممکن این معیار‌های دوگانه را اعمال می‌‌کنند. از برخورد دستگاه قضایی با آقای جنتی بگیرید تا نحوه برخورد با روزنامه کیهان، نحوه رسیدگی به شکایات علیه آقای احمدی‌نژاد و غیره. شما می‌بینید که آقای احمدی‌نژاد جلوی چشم ۵۰ میلیون بیننده تلویزیونی آقایان هاشمی‌، ناطق نوری، کرباسچی، صفائی فراهانی و ... را به انواع اتهامات بی‌ اساس متهم می‌‌کند و دستگاه قضایی حتی بعد از شکایت آقای هاشمی‌، از آقای احمدی‌نژاد نمی‌‌خواهد که اسناد و مدارکش را جهت اثبات ادعایش ارائه کند. از آن طرف، آقای کروبی که ادعای تجاوز در زندان‌ها را مطرح کردند، ظرف کوتاهترین مدت ممکن، از ایشان درخواست کردند اسناد و مدارک مربوطه را ارائه کند، کمیته ویژه تشکیل دادند و آن کمیته هم در کوتاهترین زمان ممکن و با یک رسیدگی بسیار جهت دار و غیر اصولی اعلام کرد که ادعا‌های آقای کروبی کذب است و بر همین اساس ارگان‌های کودتا خواستار برخورد با آقای کروبی شدند. سوال ما این است که چرا در مورد آقای احمدی‌نژاد هیچ کدام از این مراحل انجام نشد؟ مگر همه، حتی رهبری، در برابر قانون مساوی نیستند؟ البته اگر از من در مورد ریشه این مشکل بپرسید، ریشه را در این می دانم که آقایان ذره‌ای به قانون اساسی‌ و سایر قوانین اعتقادی ندارند و از قانون هم می‌‌خواهند استفاده ابزاری کنند. در حقیقت ضد نظام و ساختار شکن خود آنها هستند، نه اصلاح طلبان.

از این دست اقدامات و معیار‌های دوگانه که بسیار دیده ایم...
کاملا درست است. یک نمونه دیگر که به ذهنم رسید نوع برخورد حاکمیت با بحث مذاکره با آمریکا است. اگر به یاد داشته باشید در زمان مجلس ششم که اوج احترام بین المللی به ایران را شاهد بودیم و آمریکا هم به دنبال احیای روابط خود با ایران بود، شدیدترین موضعگیری‌ها از سوی حاکمیت با این مقوله اتفاق افتاد و اگر به خاطر داشته باشید حتی آقای عباسعلی علیزاده اعلام کردند که حتی بحث و گفتگو در مورد مذاکره با آمریکا غیر قانونی‌ است. من به خاطر ندارم که چه زمانی‌ آن قانون ملغی اعلام شد، وگرنه الان آقایان احمدی‌نژاد، جلیلی و ... که نه بحث، بلکه نفس مذاکره را انجام می‌‌دهند باید محاکمه می شدند. ضمنا شما توجه داشته باشید که مذاکره نمایندگان ملت‌ها به عنوان نمادی از ارتباط ملت‌ها تفاوت زیادی دارد با اینکه دولت‌ها مستقیماً با هم وارد مذاکره شوند، کاری که برای این دولت مجاز، ولی‌ برای دولت خاتمی رابطه گرگ و میش بود. یک دهم این قدرت عمل به دولت خاتمی داده نشد، حتی به آقای خاتمی اجازه ندادند عکس یادگاری با سران کشور‌ها به مناسبت سال گفتگوی تمدنها که خود مطرح کننده آن بود بگیرد. ولی‌ آقای احمدی‌نژاد مجاز است با سخیفترین ابزار ممکن از دولت آمریکا دلربائی کند ولو اینکه با بی‌ اعتنایی و برخورد غیر محترمانه دولت آمریکا مواجه شود. متاسفانه چیزی که در نظر آقایان اهمیت ندارد آبروی کشور و نظام است. داستان دوستی‌ آقای مشایی با مردم اسرائیل و تاکید آقای احمدی‌نژاد بر اینکه این مواضع، موضع دولت ایران نیز هست هم جای خود دارد که فعلا مجال پرداختن به آن نیست.

تا به حال بهزاد نبوی را دو بار جلوی دوربین‌های دادگاه‌ نشانده‌اند، نظرتان راجع به این محاکمه‌ها و دادگاه‌ها چیست؟
ناراحت بودم از اینکه فردی را که بیشتر از سن رئیس دولت کودتا سابقه مبارزه دارد در زندان است و کسانی‌ که تیشه به ریشه کشور می‌‌زنند و جز سرافکندگی و ویرانی برای کشور چیزی به ارمغان نیاورده اند و بدتر از آن بیشرمانه با دستکاری آمار رسمی‌ کشور به مردم دروغ می‌گویند در راس امور کشور و بهره‌مند از تمام حمایت‌های آشکار و پنهان هستند. اگر کمی‌ به ماهیت این دادگاه‌ها دقت کنید متوجه می‌‌شوید که این برخورد حاکمیت نه از موضع قدرت، بلکه برعکس از موضع ضعف مفرط است. کسانی‌ که با در دست داشتن دولت، مجلس، قوه قضائیه، نیروهای مسلح، صدا و سیما، شورای نگهبان و میلیارد‌ها دلار پول بیت المال هنوز از فعالیت احزابی مثل مجاهدین انقلاب و مشارکت -که بدون رسانه، بدون پشتیبانی‌ هیچ ارگان دولتی، نظامی و شبه نظامی، و حتی بدون کمک‌های مالی که وزارت کشور به احزاب می کرد هنوز سرپا و اثر گذار هستند- اینقدر واهمه دارند که باید سران این احزاب را به طور فیزیکی‌ از عرصه فعالیت سیاسی حذف کنند. این نشان دهنده اوج ضعف و درماندگی آنها در اداره کشور است که ناچارند منتقدین را خفه کنند و به زور سلول انفرادی آنان را وادار به تایید انتخابات مخدوش اخیر کنند. چون می‌‌دانند که خود بین مردم آبرویی ندارند و می‌‌خواهند با استفاده از نفوذ کلام اصلاح طلبان مردم را قانع کنند و در عین حال به خیال خود، آنها را هم بشکنند که امروزه شاهد رسوا بودن هرچه بیشتر این اقدامات استالینیستی هستیم.

بهزاد نبوی از معدود سیاسیونی است که هنوز به سبک انقلابی‌های پنجاه و هفت از شش صبح تا دیروقت زندگی‌اش را وقف کار می‌کند، فکر می‌کنید با این وضعیتی که پیش آمده هنوز هم اگر آزادش کنند با همان اعتقاد خودش را وقف کار خواهد کرد؟
صدرصد. چون آقای نبوی به راهی‌ که برای زندگی‌ انتخاب کرده است ایمان دارد. به قول خودش پس از خوردن سیانور به هنگام بازداشت در رژیم شاه در سن سی‌ سالگی، از خدا ۳۸ سال عمر اضافی گرفته است و حاضر است آنرا برای کشورش، مردمش و اعتقاداتش فدا کند. همانطور که در استعفا نامه تاریخی‌ خود از مجلس ششم هم بر آن تاکید کرد و گفت که آماده هرگونه حبس، شکنجه و شهادت است.

حالا که اسم انقلاب ۵۷ آمد بد نیست به آن روزها هم پلی بزنیم. بهزاد نبوی از معدود مبارزان سیاسی قبل از انقلاب بود که حتی وقتی بسیاری از چهره های شناخته شده فعلی جناح محافظه کار توبه نامه امضا می کردند هم هیچ وقت توبه نامه ننوشت و جلوی رژیم شاهنشاهی سر خم نکرد. چه اتفاقی افتاده است که چنین شخصیتی امروز گوشه زندان نظامی افتاده است که برای پیروزی اش چنان مبارزات جانفرسایی کرده بود؟ آیا این یک نوع انتقام گیری سیاسی است؟
من یک نکته را در مورد برخورد آقای نبوی با آن مقوله عفو نویسی تعدادی از دوستان در زمان شاه برای شما بگویم. آقای نبوی همیشه به کسانی‌ که به این دید به آن افراد نگاه می‌‌کردند انتقاد داشت. بار‌ها شنیدم که می گفت آن افراد، افرادی بودند که سالها زندان بودند، و بر اساس تحلیلی که داشتند -که جلوگیری از مارکسیست شدن طرفدارانشان در بیرون از زندان بود- از شاه طلب عفو کردند، هرچند ایشان خود تحلیلی متفاوتی داشتند. لذا با هرگونه برخورد ابزاری با این مقوله برخورد می‌‌کردند. وقتی‌ این روزها می‌‌بینم که تعدادی از این افراد، ناجوانمردانه مخالفی را که اینچنین از ایشان دفاع می‌‌کرد و می‌‌کند را به هزار و یک اتهام دروغ متهم می‌‌کنند بسیار ناراحت می‌‌شوم. انتظاری که از این دوستان می‌‌رود با انتظاری که از آقای احمدی‌نژاد و دار و دسته‌اش می‌‌رود متفاوت است. بالاخره اینها یک جریان ریشه دار، با سابقه و مبارز بوده اند و برای من تاسف آور است که اینان را حامی‌ دولتی ببینم که خود ذره‌ای اعتقاد به کفایت و صداقتش ندارند.
در ضمن من نوع برخورد با اصلاح طلبان، من جمله پدرم را یک انتقام گیری تمام عیار می‌‌دانم. شما فقط کافیست که متن کیفرخواست را مطالعه کنید تا ببینید مشکل آقایان نه اعتراض به نتایج انتخابات، بلکه تصفیه حساب با نمایندگان آزاده و شجاع مجلس ششم و اقدامات آنها از جمله تحصن تاریخی‌، نامه‌های شجاعانه و کلا برخورد با احزاب منتقد غیر مجیزگوست. مختصرا همانطور که شما گفتید مشکل حاکمیت با آقای نبوی و دوستان دربند اصلاح طلب سر خم نکردن است.

شاید بد نباشد کمی از دنیای سیاست فاصله بگیریم. از مادرتان و تجربه‌اش از زندگی با بهزاد نبوی هم برایمان بگویید، همیشه از پدر و مادر شما به عنوان زوج‌های وابسته و وفادار به یکدیگر یاده شده، این حرف ها چقدر حقیقت دارد؟
پدر و مادرم همیشه رابطه بسیار خوب و صمیمی‌ با هم داشته اند. تکریم و احترام به همسر و تقدم اولویت‌های ایشان از نکات برجسته زندگی‌ آقای نبوی است. پدر در بسیاری از کار‌های خانه هم کمک می‌‌کرد، از خرید گرفته تا رسیدگی به باغچه و ... و از این نظر هم واقعا نقش پررنگی در زندگی‌ ما داشته اند.

رابطه بهزاد نبوی با پسرانش از چه سنخیست؟ رابطه پدر و پسری؟ مرید و مرادی؟ معلم، شاگردی یا رفاقت؟
با قاطعیت می‌‌توانم بگویم همه این موارد. هم پدری بسیار فداکار و مهربان هستند، هم الگوی من و برادرم در زندگی‌ فردی و اجتماعی و هم معلمی با حوصله و دلسوز هرچند اعتقاد دارم شاگرد خوبی‌ برای ایشان نبودام. حقیقتاً رفیق خوبی‌ هم هستند، در بسیاری از مسائل با ایشان مشورت می‌‌کنیم و ایشان هم همیشه با حوصله و صبر به حرف ما گوش می‌‌دهند و ما را نصیحت می‌‌کنند. همیشه هم تاکید دارند که ما خودمان تصمیم بگیریم و به هیچ عنوان نظر خود را بر ما تحمیل نمی‌‌کنند. واقعا ایشان به استقلال رای و حق تعیین سرنوشت برای فرزندان خود نیز اعتقاد راسخ دارند و هیچگاه هیچ نظری را بر اطرافیان خود تحمیل نکرده اند.

اگر بخواهید یک جمله درباره بهزاد نبوی بگویید آن یک جمله چیست؟
فردی سالم، شجاع، پرکار و منضبط، معتقد، باهوش و دوست داشتنی. در یک کلمه "کابوس اقتدرگرایان".

فکر می‌کنید کی دوباره پدرتان را ببینید؟
انشا‌الله به زودی. ولی‌ به این موضوع زیاد فکر نمی‌‌کنم. چیزی که در این مقطع اهمیت دارد، پس گرفتن رای مردم و تشکیل دولت منتخب آقای موسوی است. به عقیده من یکی‌ از اهداف مهم سرکوب‌ها و دادگاه ها، انحراف افکار عمومی‌ از تقلّب بزرگی‌ است که در انتخابات رخ داد و دولتی نا مشروع و بی‌ کفایت را سر کار آورد. در وحله بعد، احقاق حقوق و دلجوئی از افرادی است که در این جنبش هزینه‌های بسیار داده اند. هرچند که خیلی‌ از خسارات جبران پذیر نیست. من شرم می‌‌کنم از مادر سهراب اعرابی یا پدر امیر جوادی فر و خانواده سایر شهدا، اگر لحظه‌ای در ذهنم برای آزادی پدرم اولویت قائل شوم. اینهمه مردم برای آزادی کشورشان هزینه داده اند، ما هم بخش کوچکی از این مردم.

چشم‌انداز سیاسی فعلی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ به خصوص که وضعیت جسمی پدر هم اخیرا چندان مساعد نیست؟ فکر می‌کنید این بیماری تاثیری در کوتاه آمدن کودتاگران و آزادی ایشان داشته باشد؟
در مورد چشم‌انداز سیاسی باید عرض کنم که بدبختانه شاهدیم دولتی که به مردم خود متکی‌ نیست سعی‌ دارد با جلب حمایت خارجی‌ حضور خود را در قدرت تحکیم کند. سیاست نگاه به شرق که مبتنی‌ بر باج دادن به چین و روسیه بود به نظر می‌رسد که وارد فاز جدید نگاه به شرق و غرب می‌‌شود که متاسفانه چیزی که این وسط نادیده گرفته می‌‌شود منافع ملی‌ است. حضور تمام و کمال آقای احمدی‌نژاد در سخنرانی‌ اوباما علیرغم عدم حضور نمایندگان دولت آمریکا هنگام سخنرانی‌ آقای احمدی‌نژاد، نفی انکار هولوکاست در مصاحبه با لری کینگ در صورتی‌ که ایشان در سخنرانی‌ روز قدس هولوکاست را افسانه خوانده بودند، دیدار آقای متکی‌ با شورای روابط خارجی‌ و مذاکرات آقای جلیلی با ویلیام برنز نمونه تلاش‌هایی‌ است که این دولت برای کسب مشروعیت خارجی‌ انجام می‌‌دهد که بدون پشتوانه مردمی می تواند عواقب بسیار وخیمی در دراز مدت برای استقلال کشور و منافع ملی‌ داشته باشد. در نهایت فکر می‌‌کنم مهمترین عاملی که این دولت را به زمین می‌‌زند، بی‌ کفایتی مفرط و عدم صداقت آن با مردم است.
در مورد سلامتی‌ پدر خوشبختانه مسولین زندان اخیرا سر عمل جراحی آقای نبوی همکاری خوبی‌ داشته اند که جای قدردانی دارد. امیدواریم شاهد ادامه این روند مثبت باشیم و تمامی‌ زندانیان نه به خاطر وضعیت سلامت جسمی‌ وخیمشان، بلکه به خاطر بازگشت عقلانیت به حاکمیت آزاد شوند. من می‌خواهم اینجا مجددا تاکید کنم که ما مسئول سلامتی‌ تمامی‌ زندانیان را مقامات عالی‌ نظام می‌‌دانیم و اعتقاد داریم که مصلحت حاکمیت یکدست نیز در این است که این افراد آزاد شوند، از آسیب دیدگان دلجوئی شود، نظامیان به پادگان‌های خود برگردند و فعالیت‌های سیاسی و اقتصادی آنها متوقف گردد.

و در آخر کلام ناگفته‌ای که ما درباره بهزاد نبوی نمی‌دانیم و فقط از زبان فرزندانش می‌شود شنید؟
یک خاطره از بازداشت اخیر آقای نبوی به ذهنم می‌رسد که شاید برایتان جالب باشد. مدتی‌ پس از دستگیری پدر از زندان با ما تماس گرفتند و از ما خواستند لیستی از اقلام مورد نیاز ایشان را تهیه کرده و به زندان تحویل دهیم. یکی‌ از موارد این لیست، نخودچی و کشمش بود! ما به هر حال تمام اقلامی‌ که درخواست کرده بودند را تهیه کرده و به زندان تحویل دادیم. در اولین ملاقات مادر با آقای نبوی، مادرم از ایشان پرسیده بود که هنوز بازجویی‌ها ادامه دارد یا نه؟ پدرم گفته بود که "نه، از ۱۸ مرداد بازجویی‌ها متوقف شده است". مادر از ایشان می‌‌پرسد که "شما که دسترسی‌ به تقویم یا روزنامه ندارید، چگونه بعد از این همه مدت تاریخ را اینقدر دقیق می‌‌دانید؟" و پدرم پاسخ می‌‌دهد که "با نخودچی و کشمش‌هایی‌ که برایم فرستاده بودید تقویم درست کرده ام!" که این موضوع برای من خیلی‌ جالب بود و نشان داد ایشان هنوز سبک و سیاق زندگی‌ چریکی را فراموش نکرده است.

با تشکر از وقتی‌ که در اختیار ما قرار دادید
با تشکر از شما و دوستانتان در سایت موج سبز و آرزوی بازگشت آزادی و آبادانی به کشور عزیزمان.

هر که در این بزم مقرب تر است ، جام بلا بیشترش می دهند / مريم شربتدار قدس

2009-10-05T17:26:00.002+03:30

می خواستم نامه ای بنویسم به کسی که در قدرتی باشد . فکر کردم برای رئیس جدید دادگستری بنویسم ، دیدم جایگاه رئیس قوۀ قضائیه بالاتر است ، تصمیم گرفتم به رؤسای سه قوه که از قدرت زیادی جهت اتخاذ تصمیمات مهم برخوردارند، بنویسم اما دیدم بالاتر هم هست ، به مقام معظم رهبری چطور؟... ناگهان آیه شریفۀ قرآن تلنگری محکم به ذهنم زد "ید الله فوق ایدیهم " اصلأ چرا به خودش ننویسم و بی جهت وقت بقیه را بگیرم ؟ همو که خودش آفرید و رسالت را برای انسان تعریف کرد و همه را مسئول و موظف دانست . پس نامۀ سرگشاده ام را برای خدا می نویسم و می دانم که می خواند حتی اگر ننویسم اما مینویسم که همه بخوانند :

نامه ای سرگشاده فقط به خدا

خدای مهربان
عرض سلام و ارادت
می خواهـــم بدون تکلف برایت بنویســم و می دانـم که هر شکلی باشد می پذیری .
خدایا تو می دانی که همسر قهرمان من از زمانی که کودکی خردسال بود یعنی از ۸ سالگی در بازار به کارگری پرداخت در حالیکه همزمان به تحصیل در مدرسه و در کنار آن نیز به دروس و مباحث مذهبی مشغول بود. از سنین نوجوانی به فرمان خودت که گردن نهادن به حکومت ظلم را ، مذموم دانسته و انسانها را مسئول سرنوشت خود می دانی ، به مبارزه علیه رژیم طاغوت پرداخت و از همۀ امکانات و فرصت های پیش آمده چشم پوشی کرد بخاطر نجات و آزادگی و سرافرازی میهنش .

پس از پیروزی انقلاب اسلامی با مشغولیت شاقه و فراوان در نهادها و ارگانهای دولتی و سپس همزمان با آغاز دفاع مقدس با حضور در جبهه ها و مأموریت های مربوطه ، بار دیگر از خیل عافیت طلبان و محافظه کاران جدا مانده و به انجام وظیفه در برابر دشمنان داخلی و خارجی پرداخت و در این راه بر خلاف فرصت طلبانی که با استفاده از شرایط تحصیل و امکانات آن روز، امروز توانسته اند مناصب ظاهری قدرت را در دست بگیرند ، تنها به مصالح اسلام و انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی می اندیشید .

خدایا تو شاهدی که او با برکف نهادن جان و مال خویش در راه تو و با وجود شهادت دو برادر عزیز و تعداد زیادی از بستگانش ، هیچگاه گله و شکایتی نداشته و همه را افتخار و موهبت و توجه خاصه از سوی تو می داند .

و امروز بار دیگربا آزمایشی از سوی تو مواجهیم . امروز کسانی ما را به اغتشاش و آشوب و اقدام علیه نظام متهم می کنند که خود باید پایبندیشان را به اصول اولیۀ انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی و آرمانهای امام راحل (ره) ، برای ملت اثبات نمایند .

خدای خوبم از تو می پرسم اگر ما به این نظام، اعتقادی نمی داشتیم آیا اینگونه فعال در انتخابات شرکت می کردیم که اکنون افتخار به صحنه آوردن این جمعیت عظیم پای صندوقهای رأی به غلط نصیب عده ای دیگر شود ؟

خدای مهربانم
و حالا که این بنــدۀ خالص و مخلصت را اینچــنین با اتــهامات واهی در بند می بینی و شاهد تحمل و صبوری او هستی ، تقدیرت چیست ؟ او که هنوز با همان اعتقادات و حتی محکمتر در راه آرمانهای انقلاب و امام ، در سلول انفرادی و بدون هیچ امکانی حتی از دیدن فرزندانش در این مدت طولانی محروم است ، آیا حق دارد از تو سؤال کند که تا کی و کجا زندگی و فرزندانش را باید فدای راه تو کند ؟
هر چند یقین دارم آنچنان مقاوم و صبور و مؤمن به ادامۀ این راه است که حتی به خود اجازۀ چنین سؤالی را که رنگ و بوی گله دارد ، نمی دهد .

او که در ملاقات کوتاهمان پس از مدتها با وجود کاهش وزن بسیارزیاد در مدت اسارت و رنجی که آشکارا از درد استخوانها و زانو می برد همچنان مانند کوهی پرصلابت و مقاوم از وضعیت خوب و مناسب خودش سخن میگفت . و چه زیبا زندگی را برای خودش در همان شرایط ترسیم و قابل تحمل کرده است!

اما خدایا اجــازه بده من از تو گله کنم ... از تو که همه چیز را می بینــی و می دانی و هنوز سکوت می کنی و مهلت می دهی ...
از تو که ناله های شبانۀ مادر همسرم که ۲ پسر دیگرش را هم در راه تو هدیه کرده ، می شنوی و باز هم دعوت به صبوری می کنی ...

از تو که می دانم دعاهای فرزندان شهید را برای عموی قهرمان و در بندشان می پذیری اما اجابتش را به آینده موکول می فرمایی ...
از تو که فریاد "الله اکبر" همۀ مردم را می شنوی و اجازه می دهی این شعار بزرگ نمازمان ، جرمی نابخشودنی تعریف شود ...
از تو که ...
از تو که ...

نه خدایا مرا ببخش ... نمی خواهم با گله و شکایت اجرم را زائل کنم . باز هم تو را شاکرم و اینهمه را لطف و توجه تو میدانم و مطمئنم که " هر که در این بزم مقرب تر است ، جام بلا بیشترش می دهند " فقط از تو می خواهم همانگونه که تا کنون استقامت داده ای کمک کن تا همۀ قهرمانان در بندمان با پایمردی و استواری و با عنایت به اینکه " آن را که حساب پاک است ، از محاسبه چه باک است؟" با سرافرازی و سربلندی به آغوش خانواده هایشان بازگردند .

در انتها به مصداق کلام زیبای خودت صبوری و بردباری پیشه می کنیم و از تو پروردگار قادر و متعال می خواهم که ما را از این امتحان الهی ، موفق و سربلند خارج فرمایی که خود فرموده ای :

" ولنبلونكم بشيء من الخوف والجوع ونقص من الاموال والانفس والثمرات وبشر الصابرين "

امضاء : بندۀ حقیر و صابر و همیشه شاکر

آری پدر، تو مجرمی !

2009-10-05T01:48:00.000+03:30

سلام برادر،

حتماً از دست پدرم خسته شده ای کمی بنشین، استراحت کن امروز بازجوئی را به من بسپار، فردا بماند برای تو !

پدرم روی یک صندلی چوبی رو به دیوار خاکستری نشسته است، چشم بند روی چشمش و من سئوال می کنم :

امروز می خواهم به کارشناس(بازجوی) تو استراحت بدهم. می خواهم کاری را که او در این مدت نتوانسته تمام کند، تمام کنم. امروز این منم که سئوال می کنم و تو مجبوری که پاسخ بدهی. من مثل آنها نیستم، من نا امید نمی شوم، من سئوال می کنم و می دانم که تو جوابها را می دانی، باید پاسخ بدهی ؛

چشم بند را از روی چشمت برندار، نیازی نیست که جوابها را برایم مکتوب کنی، اتفاقاً با چشم بند بهتر است رو به همین دیوار خاکستری، روی این صندلی چوبی بنشین و جوابها را در ذهنت مرور کن. من تو را می شناسم. من ذهنت را می خوانم، جوابها را فقط در ذهنت مرور کن. من می فهمم.

سالهای قبل از پیروزی انقلاب را یادت هست؟ آن زمانی که پدرت از تو خواست که کتابهای انقلابی را از خانه بیرون ببری و تو با کتابها از آن خانه بیرون آمدی؟ چرا خانواده ات را ترک کردی؟ یعنی چند کتاب انقلابی را به خانواده ات ترجیح می دادی؟

البته این موضوع را شاید آقای شایانفر که از نقطه نظراتشان در روزنامه کیهان بهره مند هستیم هم بتوانند شهادت بدهند.

هنگامی که از یکی از دانشگاههای سوئد برایت پذیرش آمد، به خاطر کدام هدف آینده خودت و احتمالاً ما را نادیده گرفتی و در ایران که در بهبوهه انقلاب بود پاگیر شدی؟

گاهی اوقات فکر می کنم که استرسهائی که امروز مادرمان در مورد اطرافیان خود دارد، به آن دوران که تو هم در لیست سیاه ترور منافقین در اوایل انقلاب بودی برمی گردد. آن روزها که هر لحظه اش با ترس شنیدن خبر شهادتت همراه بود. تو اینطور فکر نمی کنی؟

چهار سالم بود که سرمای شدیدی خورده بودم و تب داشتم. عمو فتح الله از جبهه آمده بود، مجروح بود و یک دستش را به دور گردنش بسته بود. با تو دعوا کرد که چرا من را به درمانگاه نمی بری؟ با دست سالمش من را بغل کرد و با مادرم رفتیم درمانگاه و تو از کارهای سپاه و جنگ و جبهه و آماده باشهایت برایش گفتی که برای خودت دلایل خوبی بود که وقتی برای دکتر بردن من نداشتی. چرا؟ یعنی اینها برای تو از دختر کوچکت مهمتر بود؟

سال اول ابتدائی ساجده، بمباران، تعطیلی مدارس، باز هم جبهه، جنگ، سپاه !

جواب نده فکر کن. من فکرت را می خوانم.

نوجوانی ام را دیگر خوب به خاطر دارم. زمانی که هر کجا که پا می گذاشتم و هر فعالیتی که می خواستم بکنم، با این فشار همراه بود که نباید از نام خانوادگی ام استفاده کنم. همیشه نگران سوءاستفاده ما از نام خانوادگیمان بودی و من به تو قول دادم که هرگز از این نام سوءاستفاده نکنم. حتی دوران کودکی و استرسهای دوران جنگ را فراموش کنم. اما این سئوال را باید حتماً پاسخ بدهی؛

شبها، زمانی که در این سلول 5/1 در 2 متر خاکستری،خاطرات زندگی و گذشته ات را مرور می کنی، آیا تو هم به این فکر می کنی که کجای کار اشتباه بود که نتوانستیم وصیت امام خمینی(ره) را که فرمودند: " نگذارید این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد. " را درست اجرا کنیم ؟!

آری برادر عرب سرخی، به این فکر کن که آیا این همان عاقبتی بود که تو خود و خانواده و آینده هر دو را فدای آن کرده بودی؟

به عنوان بازجویت نمی خواهم باور کنم. من بازجوی جوانی که بعد از انقلاب به دنیا آمدم، جرم تو را این می دانم که هدفی که تو همه چیز خود را فدای آن کرده بودی، آن طور که می پنداشتی از آب در نیامده.

آری جرم تو این است !!

بیمار ممنوع الملاقات / مسعود قریشی

2009-10-03T13:55:00.001+03:30

نگران بود، نگران بود که عده ای بی ریشه، در مسئولیت های کلیدی منصوب شده اند. نگران بود که بی ریشگان تیشه به ریشه آرمانهای انقلابی می زنند که امثال او تمام عمرشان را به پایش ریخته اند. نگران بود که اصول گرایی تغییر چهره می دهد و مداحی جای آنرا پر می کند. نگران بود که دلسوزان انقلاب را گردن کلفت می نامند و آنان که انتظار پدریشان می رود، فرزندان خلف انقلاب را فلک می کنند تا متنبه شوند و دیگر به بی عدالتی اعتراض نکنند. اینها گوشه ای از نگرانی های بهزاد نبوی بود وقتی در سال ۱۳۸۳ روی تخت بیمارستان بعد از عمل قلب باز ملاقتش کردیم. امروز وقتی خواندم که دوباره برای انجام عملی دیگر در بیمارستان بستری شده همه اینها در ذهنم زنده شد.

و حال از خود می پرسم که اگر امروز به ملاقاتش می رفتیم (البته با پیش فرض ممنوع الملاقات نبودن) چه می گفت؟ آیا هنوز هم نگران است؟

امروز دیگر نگران نیست. متاسف است که همه آن نگرانی ها به حقیقت پیوست. متاسف است که اتهامش «خیانت نکردن به نخست وزیری است که در سختترین دوران حیات جمهوری اسلامی، کشور را اداره کرده است». متاسف است که دادستانی که سنش کمتر از طول دوران مبارزات سیاسی بهزاد است و تا سال ۱۳۷۶ ستاد انتخاباتی رقیب را آتش می زده، امروز او را متهم به قانونشکنی می کند. متاسف است که برخورد امنیتی با کسانی صورت می گیرد که معتقد به اصلاحات در چارچوب قانون اساسی هستند. متاسف است همانند سال ۷۶ و ۸۰ که رای مردم به تغییرات در جامعه را انکار کردند، امروز نیز رای مردم به سبز اندیشی را نه تنها انکار کرده که ابظال می کنند. و هزاران تاسف دیگر که فقط باید بهزاد باشی و در زندان باشی تا درکشان کنی.

برای سلامتیش دعا می کنیم زیرا شیر آزاده اصلاحات همیشه آزاد است حتی اگر در زندان باشد.

برای برادرِ دربندم / سیدحنظله هدایتی

2009-10-01T17:08:00.000+03:30

(تقدیم به سه آموزگار انسانیت مصطفی تاج زاده، بهزاد نبوی، فیض الله عرب سرخی)

طاقتم طاق شده وطاق های خانه ام پر شده از قاب عکس های تو، هر لحظه دل ام را سوی تو می کنم. نیت می کنم، قربـة الی الاوین، این روزها دیگر دلتنگت نیستم عاشقت هستم، عاشق مرامت، عاشق ایثارت، عاشق مقاومتت و چه زیباست وقتی کلام پروردگارت را می خوانی «واصبروماصبرک الا باالله ولا تحزن علیهم ولاتک فی ضیق مما یمکرون».

«ان الله مع الصابرین»

هر لحظه با تو مرور می کنم آیه های وحی را و به خود می بالم که یاد گرفتم از تو خواندن، فهمیدن و عشق ورزیدن را معلم صبر و پایداری . از تو یاد گرفتم که نه زمان، بلکه عشق مرهم همه ی زخم هاست. از تو یاد گرفتم که انسان بودن، مهم تر از حق بودن است و چه بدبخت کسی که به نام حق تو را در بند کرده.

دیگر دلتنگت نیستم ، دیگر شکوه نمی کنم، اسیر بودنت هم خار چشمشان شده، برادر.

معنای لا اله الا لله، را از تو و همرزمانت یاد گرفتم. آن جا که آموختید سرمان را در پیشگاه هیچ بشری خم نکنیم و تنها، قادر متعال شایسته ستایش است، آن زمان که یاد دادید زبانمان را خرج تملق و چاپلوسی حاکمان دو روزه دنیای فانی نکنیم.

لا اله الا لله را از تو آموختم که خدای جز خدای یکتا نیست و یادم دادی این رمز مبارزه با مستبدان عالم است. خار چشمشان و آغاز مبارزه با هر مستبدی.

قضاوت خدا نزدیک است برادر، میان تو و آنها که حضورت را سخت دیده اند. خدا چقدر نزدیک است به ما حتی از رگ گردن نزدیک تر و تو او را حس کردی و قدم در راه مجاهدت او برداشتی ،قسم به کلام خودش که اجر تو نزد او جاودانی خواهد بود و جزای ظالم نیز نزدیک، برادر.

برادر خطابت می کنم چون آئین برادری و انسانیت را از تو آموختم، آموختم که مظلومان عالم همه برادرند و راهشان ریشه کن کردن ظلم وظالم است.

نصرت الهی برای تو و من چقدر نزدیک است، برادر.

اینک بعد از سه، سی روز آغاز می کنم فصل جدید دلتنگی هایم را با عشق به مقاومتت. شکوه هایم را پایان می بخشم به درگاه قادر متعال؛ به کلامش رجوع می کنم که از تو آموختم در روزهای سیاه زندگی دست به دامان او شوم و خدا این گونه پاسخ می دهد:

«و لا تحسبن الله غفلا عما یعمل الظلمون انما یوخر هم لیوم تشخص فیه الایصر »

(گمان مبر خدا از کارهای که ظالمان می کنند بی خبر است. آنان را به روزی حواله می کند که چشمها در آن بازمیماند)

پس می آموزم هرچه آموختم از تو به برادرانم، که میراثت نیز خار چشمشان است، برادر.

از حالت خبر دارم برادر، می دانم از آن چه به تو نسبت می دهند ناراحتی اما برادر غمگین نباش، این ظالم پروری ها رسم تاریخ است و آزمایش خدا که آزادگان و شجاعان جهان در بند ظالمان و سفاکان شوند و چه آموختنی خدای بی همتا پیامبرش را صبر می دهد.

«ولقد نعلم انک یضیق صدرک بما یقولون»(و ما می دانیم که سینه ات از آنچه می گویند تنگ می شود)

«فسبح بحمد ربک و کن من السجدین»پس به حمد وثنای پروردگارت بگشای و از زمره سجده کنندگان باش)

برادر ، اما پایان کار من و تو این نیست. همیشه اندر پس تاریکی، روشنایی شیرینی است، این را به شهادت تاریخ می گویم.

چراغ ظلم ظالم تا سحر هرگز نمی سوزد ********** اگر سوزد شبی سوزد، شب دیگر نمی سوزد

برادر می بینم روزهایی را که آزادِ آزاد در پناه قادر متعال باز در کلاس درس انسانیت و معرفتِ تو نشسته ام.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند************چنان نماند چنین نیزهم نخواهد ماند

و این بار با تجربه های بیشتر، به ما می آموزی که چگونه در راه به سامان رساندن مملکتمان و آئین مان قدم برداریم و باز در دام امپراطورهایِ مستبدِ دروغ ، تزویر و ریا نیافتیم.

آری برادر، اندکی صبر سحر نزدیک است

تولدت مبارک آرام جانم / مريم شربتدار قدس( همسر فيض الله عرب سرخي)

2009-09-24T19:19:00.004+03:30

سالها پیش وقتی هنوز خیلی کم سن و سال بودم و تازه ازدواج کرده بودم ، گاهی به صحنه هایی از حوادث ناشی از دفاع مقدس بر می خوردم که با تلاش و تفکر آنها را در می یافتم مثلأ یکبار مادر پیر شهیدی را دیدم که تمام زندگیش را در مقبرۀ تنها فرزندش تعریف کرده بود و بهشت زهرا کشورش شده بود و قبر شهیدش خانه اش ... و من با همۀ جوانی و بی تجربگی فکر می کردم درکش می کنم ، البته درک می کردم اما امروز کاملأ احساسش میکنم و با تمام وجودم لمس میکنم .
امروز که اوین کشورم شده و درب بزرگ اوین ، خانه ام و یکی از سلول های انفرادیش وجودم که قلبم در آن می طپد با پوست و گوشت و استخوانم و با هر قطرۀ خونم که در رگهایم جاریست ، آن مادر شهید و هزاران داغدار دیگر را می فهمم ، حس میکنم و پیوند می خورم . اصلأ چرا راه دور برویم ؟ مگر نه اینست که مادر همسر قهرمان خودم نیز مادر دو شهید است و فرزندانی صالح و شایسته تربیت کرده است و اکنون باید پس از ۷۵ روز دوری و بی خبری ، فرزند صالحش را که زمانی طولانی در لباس رزمندگان دفاع مقدس دیده ، در کسوت مجرمان و در جایگاه متهمان مشاهده کند ....
اکنون کارهایی می کنم که هرگز در مخیله ام نمی گنجید . اگر هر سال ، تولد همسر عزیزم را در حضور او و در کنار خانواده ، با جشنی کوچک اما پر مهر به شادی می نشستیم امسال بدون حضور ظاهریش در مقابل دیوارهای بلند اوین با جشنی که با حضور بستگان و دوستان ، بسیار باشکوهتر شد ، تولدش را تبریک گفتیم ...
و اینک با تمام وجود به او که همۀ زندگیم است می گویم :
" به تـو ، وجـودت را
به خودم ، بودنت را
و به دنیا ، آمدنت را
تبــریک می گـویم ."

گزارش تصويري از مراسم جشن تولد فيض الله عربسرخي و محمد قوچاني در پشت درهاي اوين

2009-09-23T19:18:00.000+03:30

نامه سرگشاده جمعی‌ از بستگان اسرای اصلاحات به احمد توکلی

2009-09-23T19:11:00.001+03:30

در بخشی از این نامه آمده است: امام راحل روز قدس را به عنوان نماد ظلم ستیزی علیه مسلمانان دنیا و به ویژه مردم مظلوم فلسطین مطرح کردند. لطفا برای ما روشن بفرمائید، جنابعالی به عنوان نماینده مردم تهران (که در رقابتی یک اسبه و با رانت نظارت استصوابی وارد مجلس شدید) چه موضع گیری در قبال کشته شدن مسلمانان مظلوم چچن و اویغور کردید؟ آیا آنان برادران مسلمان و مظلوم شما نبودند؟ در سایت الف معترض بودید که چرا علیه چین و روسیه شعار داده می‌‌شود؟ مگر شعار مرگ بر شوروی در حکومت امام سر داده نمی‌‌شد؟ آیا برداشت ما درست است که خون برادران مسلمان خود را در مقابل حمایت این دو کشور از پرونده هسته‌یی معامله کرده اید؟ کسانی‌ که سالهای سال در جبهه بوده اند، شهید داده اند یا جانباز شده اند در زندان‌های انفرادی متهم به براندازی هستند و مشایی‌ها و محصولی ها در راس امورند. مطمئن باشید اگر روزی کشور در خطر قرار گیرد باز هم هاشم آقاجری با همان یک پای باقیمانده به دفاع از کیان کشور خواهد پرداخت و دوستان شما ... به امید خدا در پشت جبهه مشغول حمایت خواهند شد، همانگونه که روزنامه همفکر شما در زمان جنگ آنقدر از دولت حمایت کرد که حضرت امام از ارسال آن به جبهه‌ها جلوگیری کردند. آقای توکلی! شما به آقای کروبی نامه نوشتید و ایشان را به تضعیف نظام متهم کردید. آقایان خاتمی و موسوی را هم به اتهامات مشابه متهم می‌کنید، ولی‌ آقای دکتر، می‌خواهیم بدانیم شما با نیروهای امنیتی که در درگیری‌های بعد از انتخابات ده‌ها نفر از موکلان شما را در خیابانها به ضرب گلوله و چماق کشتند هم نامه می‌‌نویسید؟ آیا این ضرب و شتم‌های وحشیانه را در راستای‌ تقویت نظام ارزیابی می‌کنید؟ اگر نمی‌‌کنید پس به موکلان خود توضیح دهید که به چه نحو از مسوولین نیروهای نظامی و شبه نظامی و قضایی به خاطر اعمالشان مواخذه کرده اید. ببخشید! فراموش کرده بودیم که شما در مجلس هفتم عزتمندانه از نمایندگان مجلس برای تحقیق و تفحص از برخی‌ نهاد‌های خاص سلب اختیار فرمودید! جالب است که با این اختیارات فراوان همگان را هم به سکوت فرا میخوانید تا یک تنه‌ در مقابل قانون گریزان بایستید. خیر آقای توکلی! شما اگر عزم و توان ایستادن در برابر کژی ها، قانون شکنی‌ها و بی‌ کفایتی این دولت را داشتید در همان مجلس هفتم یا در اوایل مجلس هشتم در مقابل آن می‌‌ایستادید. در آن زمان که نه از موج سبز خبری بود، نه از آقای موسوی. آقای توکلی! انصاف دهید. اگر امروز پاسخگوی خلق خدا نیستید، می‌ دانید که فردای قیامت باید پاسخگوی خدای این مردم باشید. و آنگاه شمایید و خلخالی که در این حکومت از پای کسی‌ به زور کشیده شده باشد. و متاسفانه باید عرض کنیم آن که باید به آغوش ملت باز گردد شمایید، نه آقایان موسوی و خاتمی و کروبی.

متن کامل این نامه به نقل از سایت امروز در پی می آید:

جناب آقای احمد توکلی:

با سلام و تبریک عید سعید فطر، نامه شما به آقایان خاتمی و موسوی باعث تعجب و تاثر فراوان شد و افسوس خوردیم بر اینکه عقلای قوم اصولگرا نیز منطق و انصاف را کنار نهادند، یکه به قاضی رفتند و راضی‌ برگشتند. نامه شما حاوی نکات و تهمت‌های فراوانی‌ بود که هر کدام جوابیه‌هایی‌ طولانی‌ را طلب می‌کند. فقط قصد داریم به نکاتی‌ در مورد نامه جنابعالی اشاره کنیم.

فرمودید که سعی‌ نکنید با ذکر عیوب بی‌ عملان جواب شما را بدهیم. سعی‌ می‌کنیم که در این مطلب فقط به بی‌ عملی‌ خود شما اشاره کنیم و انتقاد از دوستان بی‌ عمل شما را به "رسانه آزاد و بیطرف ملی‌" و روزنامه‌هایی‌ که در فضای "آزادی مطلق" منتشر می‌‌شوند واگذار کنیم.

۱. فرمودید در روز قدس شعار‌هایی‌ سر داده شد که با فرمایشات امام راحل نظیر "جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیش، نه یک کلمه کم" در تضاد بود. جدا از اینکه حکومت فعلی‌ چه بهره‌ای از جمهوریت و چه بهره‌ای از اسلامیت برده است، از شما سوال می‌کنیم آن زمان که همفکران سنتی‌ شما بحث گذار از جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی را مطرح می‌‌کردند موضع شما چه بود؟ زمانی‌ که افرادی تجمیع دین و مردم سالاری را نا ممکن می‌‌دانستند و در تریبون نماز جمعه آن را تئوریزه میکردند چه موضع گیری کردید؟ بهتر است مواضع گذشته خود را برای نسل جوان امروز یاد آوری کنید تا به داشتن معیار‌های دوگانه متهم نشوید.

۲. امام راحل روز قدس را به عنوان نماد ظلم ستیزی علیه مسلمانان دنیا و به ویژه مردم مظلوم فلسطین مطرح کردند. لطفا برای ما روشن بفرمائید، جنابعالی به عنوان نماینده مردم تهران (که در رقابتی یک اسبه و با رانت نظارت استصوابی وارد مجلس شدید) چه موضع گیری در قبال کشته شدن مسلمانان مظلوم چچن و اویغور کردید؟ آیا آنان برادران مسلمان و مظلوم شما نبودند؟ در سایت الف معترض بودید که چرا علیه چین و روسیه شعار داده می‌‌شود؟ مگر شعار مرگ بر شوروی در حکومت امام سر داده نمی‌‌شد؟ آیا برداشت ما درست است که خون برادران مسلمان خود را در مقابل حمایت این دو کشور از پرونده هسته‌یی معامله کرده اید؟ و آیا نباید انتظار داشت که روزی برای کسب امتیاز بیشتر خون برادران فلسطینی را هم معامله ‌کنید، همانگونه که امروز در برخی‌ محافل به صراحت اذعان می دارند که یکی‌ از اهداف حمایت از مردم لبنان و فلسطین کسب امتیاز است؟

۳. در مورد ویژگی‌‌های جریان سبز نکاتی‌ را مطرح فرمودید که هر کدام بار حقوقی دارد و اگر دستگاه قضائی به غیر از آقای کروبی از فرد دیگری هم برای مدعیاتش سند و مدرک می‌خواست، قطعا شما باید پاسخگوی اتهامات مطرح شده توسط خود می‌‌بودید. صحبت از سند و مدرک شد، می‌خواستیم نظر شما را در مورد عملکرد دوگانه دستگاه قضائی بپرسیم. آقای کروبی مباحثی در مورد شکنجه و تجاوز در زندان‌ها مطرح کردند، صدا و سیما به اشکال مختلف ایشان را متهم به دروغ گویی کرد، رسانه‌های اقتدار گرا ایشان را مورد حمله قرار دادند، هیاتی سریعاً تشکیل شد و از ایشان تقاضای سند و مدرک کردند، و پس از حمله به دفتر ایشان و ضبط کلیه اسناد و مدارک موجود هیئت اعلام نظر فرمود که ادعا‌های آقای کروبی بی‌ پایه و اساس است. حال در این کشور، آقای احمدی‌نژاد، جلوی چشم ۵۰ میلیون ایرانی‌، آقایان هاشمی‌، ناطق، ... را به فساد مالی متهم کرد، مجری برنامه هیچ واکنشی به این عمل ایشان نشان نداد، سیما هیچ جوابیه‌ای از آقای هاشمی‌ پخش نکرد، حتی بر خلاف وعده آقای ضرغامی پس از انتخابات هم به ایشان فرصت پاسخگویی داده نشد، دستگاه قضائی از آقای احمدی‌نژاد هیچ سند و مدرکی‌ نخواست، هیچ هیاتی هم تشکیل نشد و خواهیم دید که عاقبت شکایت خانواده هاشمی‌ هم به جایی‌ بهتر از شکایت آقای تاجزاده از آقای جنتی ختم نمی‌شود. می‌خواستیم از شما به عنوان کسی‌ که مدعی دفاع از عدالت و حقوق ملت است در مورد واکنشتان نسبت به این برخورد دوگانه دستگاه قضائی سوال کنیم.

۴. متاسفانه معلوم نیست بر طبق کدامین سند و مدرک ادعا کردید که اگر روزی تمامیت ارضی کشور به خطر بیفتد جوانان حامی‌ آقایان موسوی و خاتمی از کشور دفاع نخواهند کرد و فقط مستضعفین که لابد به خاطر عملکرد اقتصادی درخشان دولت اصولگرا حامی‌ شما هستند از انقلاب دفاع می‌‌کنند. آقای توکلی، لطفا شوخی‌ نفرمائید! کسانی‌ که سالهای سال در جبهه بوده اند، شهید داده اند یا جانباز شده اند در زندان‌های انفرادی متهم به براندازی هستند و مشایی‌ها و محصولی ها در راس امورند. مطمئن باشید اگر روزی کشور در خطر قرار گیرد باز هم هاشم آقاجری با همان یک پای باقیمانده به دفاع از کیان کشور خواهد پرداخت و دوستان شما ... به امید خدا در پشت جبهه مشغول حمایت خواهند شد، همانگونه که روزنامه همفکر شما در زمان جنگ آنقدر از دولت حمایت کرد که حضرت امام از ارسال آن به جبهه‌ها جلوگیری کردند. از خاطرات زمان امام گفتید. هنوز به خاطر می‌‌آوریم ۹۹ نفری را که در مقابل امام و دولت مورد حمایتش ایستادند و هنوز به یاد می‌‌آوریم که امام اسلام چه کسانی‌ را آمریکایی‌ می دانستند، .

۵. جناب توکلی! لطفا بفرمائید که آیا شما هیچگاه فرصت کرده اید نامه‌ای هم به آقای احمدی‌نژاد که در جایگاه اپوزیسیون تمام عیار نظام ۲۶ سال اول انقلاب را پر از فساد و تباهی و خیانت می‌‌پندارد بنویسید وبه ایشان هم نه به آن تندی که به آقایان موسوی و خاتمی حمله کردید که کمی‌ ملایمتر انتقاد کنید. نکند که ترس از رد صلاحیت و حلاوت قدرت مانع این عمل شماست؟

۶. آقای توکلی! شما به آقای کروبی نامه نوشتید و ایشان را به تضعیف نظام متهم کردید. آقایان خاتمی و موسوی را هم به اتهامات مشابه متهم می‌کنید، ولی‌ آقای دکتر، می‌خواهیم بدانیم شما با نیروهای امنیتی که در درگیری‌های بعد از انتخابات ده‌ها نفر از موکلان شما را در خیابانها به ضرب گلوله و چماق کشتند هم نامه می‌‌نویسید؟ آیا این ضرب و شتم‌های وحشیانه را در راستای‌ تقویت نظام ارزیابی می‌کنید؟ اگر نمی‌‌کنید پس به موکلان خود توضیح دهید که به چه نحو از مسوولین نیروهای نظامی و شبه نظامی و قضایی به خاطر اعمالشان مواخذه کرده اید. ببخشید! فراموش کرده بودیم که شما در مجلس هفتم عزتمندانه از نمایندگان مجلس برای تحقیق و تفحص از برخی‌ نهاد‌های خاص سلب اختیار فرمودید! جالب است که با این اختیارات فراوان همگان را هم به سکوت فرا میخوانید تا یک تنه‌ در مقابل قانون گریزان بایستید. خیر آقای توکلی! شما اگر عزم و توان ایستادن در برابر کژی ها، قانون شکنی‌ها و بی‌ کفایتی این دولت را داشتید در همان مجلس هفتم یا در اوایل مجلس هشتم در مقابل آن می‌‌ایستادید. در آن زمان که نه از موج سبز خبری بود، نه از آقای موسوی.

۷. در این مطلب قصد انکار تعداد محدودی از تخریبها را که عمدتا در واکنش به خشونت نیروهای امنیتی بود نداریم، ولی‌ برادر عزیز! لطف کنید و از دوستان سایت الف بخواهید تا فیلم‌های موجود بر روی اینترنت از تخریب‌هایی‌ که توسط نیروهای نظامی و شبه نظامی صورت گرفته را برایتان نمایش دهند! قضاوت با خود شما.

۸. جنابعالی خیلی‌ سعی‌ دارید که این دولت را قانونی‌ جلوه دهید و در این نامه هم دولت کودتا را منتخب مردم معرفی‌ کرده اید. به یاد داریم در مذاکرات کمیسیون اقتصادی مجلس، در جلسه‌ای که به منظور بررسی‌ واردات غیر قانونی‌ دو میلیارد دلار بنزین صورت گرفته بود (که ظاهراً امسال نیز تکرار شده است)، خطاب به آقای نوذری فرمودید که "آقای نوذری دست در جیب ملت کرده است و آقای احمدی‌نژاد هم دستورش را صادر کرده است!". جناب آقای توکلی! اینکه شما بالاخره به مردم جواب ندادید که مجازات کسی‌ که دست در جیب ملت دارد چه شد به کنار. اگر باور دارید این دولت در جیب ملت دست برده است چگونه نمی‌‌توانید باور کنید که در رای مردم نیز دست ببرد؟ آقای توکلی! فرض بگیریم که ما هیچ سند و مدرکی‌ برای اثبات تقلّب در انتخابات نداشته باشیم (که داریم و دنبال فرصتی هستیم که انشا‌الله در سیمای "ملی‌" و نه سایت الف آنرا به مردم عزیز ارائه کنیم) ولی‌ عقل که داریم! با کدام عقل سلیم باور کنیم که پس از شمارش ۲۰ میلیون رای و اعلان نتایج آن حتی یک رای باطله هم وجود نداشته است؟ یا بپذیریم که آقای کروبی در محله خود ۱۰ عدد رای بیشتر نیاورده باشد! نتایج شمارش آرا را در کنار سایر مدعیات آقای احمدی‌نژاد از قبیل آمار نرخ تورم و نرخ بیکاری بگذارید تا میزان اعتماد به این دولت را بیشتر درک کنید. لطفا این صحبت را هم نفرمائید که تقلّب به این گستردگی (حدود ۲۵% کلّ آرا) در جمهوری اسلامی امکان پذیر نیست. کافیست به یاد بیاورید که در انتخابات مجلس ششم شورای نگهبان یک ماه انتخابات را به گروگان گرفت و قصد ابطال انتخابات را داشت و در آخر هم ۷۰۰ هزار رای مردم تهران (یعنی‌ حدود ۳۰% آرا و بیشتر از تعداد رایی که شما با آن به مجلس راه پیدا کردید) را باطل کرد تا آقای حداد عادل به عنوان منتخب شورای نگهبان به مجلس راه پیدا کند.

در پایان می خواهیم از شما سوال کنیم که چگونه و با کدام منطق خود و جریانی که خود را به آن می‌‌چسبانید (هرچند از جنس آنها نیستید) را حق مطلق پنداشته و همگان را طلحه و زبیر می بینید! چه اتفاقی‌ افتاده است که جریان حاکم در کشور مطرود مراجع تقلید و بزرگان حوزه است؟ چگونه در این حکومت جای فرزند شهید بهشتی‌ کنج زندان است، خانواده شهیدان باکری و همت و رجایی و صدوقی در صف مخالفین شما هستند، بیت امام در مقابل شماست و مخالفان شما که سابقه بسیاری از آنها برای شما روشن است به جرم براندازی در زندان انفرادی هستند؟! آقای توکلی انصاف دهید چه کسی‌ برانداز است؟ چه کسی‌ آب به آسیاب دشمن میریزد؟ اصلاح طلبان یا کسانی‌ که صدا و سیما را به بنیاد دروغ پراکنی تبدیل کرده اند و برای بی‌ بی‌ سی‌ و صدای آمریکا مشتری درست می‌‌کنند؟ کسانی‌ که در روز روشن و در عصر گردش اطلاعات مردم را به گلوله می بندند؟ کسانی‌ که همه مسولین نظام را فاسد می‌‌دانند و همچون رجوی و سلطنت طلبان راجع به گذشته انقلاب صحبت می‌کنند؟ کسانی‌ که هر روز هولوکاست را انکار می‌کنند و چهار پست کلیدی در کابینه به فردی می دهند که خود را دوست مردم اسرائیل معرفی‌ می‌کند؟یا به گفته سایت طرفدار دولت وزیر سابق علومش با وزیر اسرائیلی دیدار می‌کند؟ کسانی‌ که سطح دادگاه در کشور را به بیدادگاه‌های زمان استالین رساندند؟ کسانی‌ که قشر نخبه این مملکت را فراری میدهند و دانشگاهها را به مقابله با نظام می کشانند؟ کسانی‌ که به قول خود شما دست در جیب ملت دارند؟ کسانی‌ که بدون مناقصه برنده میلیارد‌ها دلار پروژه شده اند؟ کسانی‌ که برایشان در دنیا فقط یک چیز مهم است: "حفظ قدرت، به هر وسیله، تحت هر نام و پوشش و به هر قیمت".

آقای توکلی! انصاف دهید. اگر امروز پاسخگوی خلق خدا نیستید، می‌ دانید که فردای قیامت باید پاسخگوی خدای این مردم باشید. و آنگاه شمایید و خلخالی که در این حکومت از پای کسی‌ به زور کشیده شده باشد. و متاسفانه باید عرض کنیم آن که باید به آغوش ملت باز گردد شمایید، نه آقایان موسوی و خاتمی و کروبی.

با احترام

۳۰ شهریور ۱۳۸۸

عارفه تاجزاده (فرزند مصطفی تاجزاده)
مهدی سحرخیز (فرزند عیسی سحرخیز)
علی‌ طباطبائی‌ (داماد مصطفی تاجزاده و برادر شهاب طباطبائی‌)
میثم نبوی (فرزند بهزاد نبوی)
یاسر نبوی (فرزند بهزاد نبوی)

آسوده بخواب عزیز خاله ! / فاطمه عرب سرخی

2009-09-22T17:32:00.001+03:30

داشتم فکر می کردم که چه جوری باید به صبا بگیم که بابا فیض الله هنوز تو سفره ولی به تو اجازه دادن که ببینیش.

داشتم فکر می کردم که در مورد چشم بند و لباس زندان و دمپایی پلاستیکی بابا فیض الله چی باید به صبا بگیم.

فکر می کردم که چه جوری برای صبا اثبات کنیم که این آدمهایی که بابا فیض الله رو میارن همون آقا دزدهایی نیستن که به خونه بابا فیض الله حمله کردن و وسایلشو بردن.

داشتم فکر می کردم که فکر کردن چه فایده ای داره !

دیگه فکر نکردم !!

صبا جان تو هم به چیزی فکر نکن و بخواب و به داستان خاله گوش کن :

یکی بود یکی نبود. توی این زمین پهناور یه آدم خیلی خوب زندگی می کرد. یه آدمی به نام حسین (ع). این آدم دوست و یاران خیلی خوبی داشت که مثل خودش دنبال حق و حقیقت بودن. توی همین زمین پهناور آدم هایی هم بودن که می خواستن حسین (ع) و یارانش رو آزار بدن و حقشون رو ازشون بگیرن و برای گرفتن این حق دست به هر کاری می زدن.

صبا می پرسه : خاله فاطمه، اونوقت حسین چی کار کرد؟

می گم : همون کاری که هر آدم خوبی در برابر بدی می کنه. حسین (ع) قیام کرد.

صبا می پرسه : خاله، قیام یعنی چی؟

می گم : خاله جون قیام یعنی جلوی ظلم سکوت نکردن.

می پرسه : ظلم یعنی چی؟

می گم : یعنی یه نفر که فکر می کنه زورش زیاده به بقیه زور بگه. مثل این می مونه که کسی به زور عروسکتو ازت بگیره و بعدش هم کتکت بزنه.

چشماش از تعجب گرد میشه و می گه : آخه چرا کسی باید این کارو بکنه ! من که به کسی بدی نکردم !

خواستم جوابشو بدم دیدم این یکی از سئوالات بی جواب خودمه که مدتهاست بهش فکر می کنم.

گفتم : خاله جون آدم بدها آدمهای خوب رو دوست ندارن و این دلیل ظلمشونه.

جوابم براش قانع کننده نبود اما صبورانه از این موضوع گذشت. از صبر یه دختر بچه سه ساله متعجب نشدم. این طفل نوه فیض الله عرب سرخی قهرمان اسطورهامه و توقعی جز این ازش ندارم.

دوباره می پرسه : بالاخره چی شد خاله ؟ حسین (ع) به حقش رسید و آدم بدها رو نابود کرد؟

می گم : خاله جون به این سادگی ها هم که نبود. حسین (ع) خیلی از دوستها و اعضای خانوادشو تو این راه از دست داد.

می پرسه : یعنی چی که از دست داد؟

می گم : یعنی شهید شدن.

می پرسه : شهید یعنی چی ؟

می گم : شهید به آدمی می گن که در راه خدا و رسوا کردن آدم بدها جونشو از دست میده.

همین طور که این حرفها رو می زنم تصویر ندا و سهراب و اشکان و خیلی از شهدای حوادث اخیر از جلوی چشمام می گذره.

وقتی می بینم که چشمای صبا گیج خوابه اما به زور خودشو بیدار نگه داشته که ببینه بالاخره حسین (ع) حقشو می گیره یا نه، از اینکه شبها سرم رو روی بالش می گذارم و می خوابم بدون اینکه بدونم کی ظلم تموم می شه و حق به حق دار می رسه، خجالت می کشم.

به صبا می گم : خاله جون معلومه که حسین (ع) به حقش می رسه.

می پرسه : از کجا معلومه خاله ؟

می گم : خاله جون هیچ ظلمی تو دنیا موندنی نیست. آدم بدها همیشه رسوا می شن.

می پرسه رسوا یعنی چی خاله ؟

می گم : یعنی وقتی که بدی اون آدمها رو همه می بینن غیر از خودشون.

خواستم ادامه بدم که دیدم صبا نفس راحتی کشید و خوابید.

آسوده بخواب عزیز خاله. خاله بهت قول میده که هیچ آدم بدی روی زمین نمونه

به یاد دکتر عبدالله رمضانزاده / سید هاشم هدایتی

2009-09-06T13:34:00.001+04:30

هرگزم نقش تو از لوح دل وجان نرود * هرگز از یاد من آن سروخرامان نرود

هرچه جز بار غمت بر دل مسکین من است * برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل وجان جای گرفت * که اگر سر برود از دل واز جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است * درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

دو ماه است با خودم کلنجار می روم. آیا درمورد دکتر عبدالله رمضانزاده چیزی بنویسم یا نه؟ بنویسم ممکن است بارش گران تر شود.ننویسم فردا درحضور تاریخ چه توجیهی دارم؟ و مهمتر از همه با وجدان معترض خود چگونه کنار بیایم؟ اما سرانجام گریه های دوباره مادرم که عکسی از من ودکتر رمضانزاده را بردیوار اتاقش نصب نموده ، وادارم کرد دست به قلم برده وبنویسم. اما قبل از شروع به نوشتن، قرآن را باز کردم وبا نیت راهنمایی، دست تمنا به پیشگاه خدای منان دراز کردم. اواخر سوره طه و آیه ای که شک ندارم مخاطبش عبدالله در بند است. بنده رشید ودینداری که در این ایام جز صبر چاره ای ندارد "فاصبر علی ما یقولون وسبح بحمد ربک قبل طلوع الشمس و قبل غروبها و من انای الیل فسبح واطراف النهار لعلک ترضی"طه- 130. بیش از دو ماه است او را زندانی کرده اند. از همان روزهای اول در تلاش بودیم برای آزادی اش اگر کاری از دستمان بر می آید انجام دهیم. نامه سرگشاده ای نوشتیم- با امضای جمعی از فعالان سیاسی کردستان - برای رئیس قوه قضائیه. شنیده بودیم در زمان دستگیری حسابی کتکش زده اند. بعدها هم وقتی ماشین شخصی اش را به خانواده تحویل دادند هنوز خون سر وصورتش برصندلی ماشین مانده بود. می ترسیدیم بلایی سرش بیاید. هنوز هم می ترسیم. عبدالله رمضانزاده در آستانه پنجاه سالگی است.. فرزند ودست پرورده انقلاب محسوب می شود. مجذوب امام خمینی است. آرمان هایی دارد. گمان می کند اگر اندیشه های امام تحقق یابد وطن گلستان می شود.. بعدها که قانون اساسی به عنوان عصاره تفکر امام خمینی تدوین شد ، عدالت ، محور آن شد. دهها اصل را به حقوق آدم ها! اختصاص دادند. گفته شد انسان جز خدا عبد هیچ کس نیست. کسی نمی تواند چیزی را بر مردم تحمیل کند. در دولت اسلامی هرچه ملت بخواهند آن می شود. جمله معروف رهبر انقلاب را به یاد داریم که گفت "میزان رای ملت است". خوب طبیعی است از آنجا که انسان معصوم وکامل وبری از خطا نیست، تصور می کردیم به مرور مسیر کمال طی خواهد شد واگر درسال های اول انقلاب به دلیل ماهیت انقلاب برخی بی عدالتی ها وجود داشته هرچه جلوتر برویم بهتر می شود ومدینه فاضله مورد نظر ما زمینه تحقق پیدا خواهد کرد. رمضانزاده کرد شیعی است. درسال های اول انقلاب به ما یاد دادند که تلاش برای عدالت واخلاق وانسانیت وآزادگی ، شیعه وسنی نمی شناسد. راست هم گفته بودند. چه فرقی می کند وقتی ظلم وستم برسر ملت ببارد همان کسی که به پیشانی حجاریان تیرشلیک می کند ملامحمد ربیعی را نیز نشانه می رود. اما برای رمضانزاده و هم جنس ها و هم فکران او هرگز قابل تصور نبود که به نام دفاع از اسلام ونظام ، ستم بر ملت روا دیده شود. لذا رمضانزاده وهمفکرانش ، از سال 57 تاروز دستگیری تمام قد به دفاع از نظامی پرداخته اند که قرار بود به نام اسلام ، عادلانه حکومت کند.

در سال 1376سید محمد خاتمی درانتخابات دوم خرداد76 پیروز شده بود. استاندار راست گرا می بایست برود و جای خود را به کسی بدهد که از اردوگاه اصلاح طلبان باشد. یعنی کسی که مردم محور ومردم باور باشد. به جای اینکه ملت را رعیت بداند ، خود را نوکر وخدمتگذار ملت بشمارد. قرعه فال به نام عبدالله رمضانزاده زدند. جوانی سرزنده وخوش فکر. ابتدا خیلی جوان می نمود. به گمانم حدود 35 یا 36سالش بود. خیلی زود با مردم – به ویژه جوانان- کردستان اخت شد. از آنجا که از دوران ابتدایی از زادگاهش بیجار به تهران مهاجرت کرده بود، عده ای می کوشیدند در مورد مسائل استان اطلاعاتی را به او منتقل کنند غافل از اینکه رمضانزاده درمورد کردستان و دردها ومصائب مردمانش اطلاعات کافی داشت. مهمتر اینکه رساله دکترایش را به بررسی وضعیت قومیت های ایرانی – از جمله کردها- اختصاص داده بود و تقریبا مسائل منطقه را از ریشه می شناخت. فکر نو داشت. توسعه را به خوبی می شناخت. گرچه دارای دکترای علوم سیاسی بود، در وزارت کشور فعالیت کرده بود ورویکردی سیاسی به توسعه داشت اما به سرعت دریافت توسعه اقتصادی درمنطقه کردستان دراولویت جدی قرار دارد. بعدها که در اداره کل صنایع استان مشغول به کارشدم تقریبا هر روز با درجلسات وبازدیدها وسفرهای زیادی در کنارش بودم، بیشتر به حساسیت او نسبت به توسعه کردستان پی بردم. او فرزند جبهه و جهاد و سالیانی با کمیته های انقلاب درتهران همکاری داشته بود ، در آن ایام حتی یک بار در وجود او تردید نسبت به حقانیت انقلاب اسلامی وراه امام خمینی مشاهده نکردم. یک انقلابی صادق، متعهد وتمام قد و نیز یک لحظه احساس نکردم نسبت به دردهای مردم کردستان بی تفاوت باشد.

از آنجا که دربحران ها بهتر می توان توان وصداقت ومنویات افراد را شناخت برخورد او دربحرانی که در اسفندسال 77 در سنندج روی داد و تعدادی از جوانان سنندجی ویک سرباز نیروی انتظامی کشته شدند ، برایم قابل تامل بود. رمضانزاده درآن حادثه خیلی سختی کشید. با اینکه دیگران زمینه تجمع را فراهم کرده و خود از دور نظاره گربود ، تقریبا تمام کاسه وکوزه ها برسر رمضانزاده شکسته شد که به عنوان استاندار استان ، ریاست شورای تامین استان را برعهده داشت. در آن سه - چهار روز اکثر اوقات به همره تعدادی از دوستان نزدیک در کنارش بودیم. زجری که درآن روزها کشید طاقت فرسا بود. بلاشک اگر نبود درایت ، صبر وتیزهوشی ویه در آن بحران، ده ها نفر کشته می شدند. بسیار تحت فشار بود. از یکسو مخالفان داخلی وخارجی نظام و از سوی دیگر تندروهای درون حکومت. از دوطرف بروی فشار می آوردند و اورا مقصر می دانستند. شاید اگر تمام زوایای آن حادثه در آینده روشن شود ، نقش سازنده وهشیارانه عبدالله عیان شود. حادثه اسفند77سنندج یکی از امتحان های سختی بود که به صداقت وتعهد رمضانزاده نمره قبولی داد. گرچه هنوز هم گروه های بی انصاف اپوزسیون به خاطر آن وی را مورد سرزنش قرار می دهند اما او در آن حادثه دغدغه مردم ونظام را توامان داشت وبا توجه به حجم توطئه با کمترین صدمات آن را به پایان برد. فقط درایت او بود که توانست دهها قبضه تیربار مستقر درخیابان های شهر را بلا اثر سازد!

روزگار می گذشت وعلی رغم جو سازی های عناصر جریان راست و حملاتی که از سوی آن ها علیه عبدالله انجام می گرفت. وی در اکثر عرصه ها توانسته بود رضایت نسبی مردم را بدست آورد. فضای امنیتی حاکم برمنطقه تاحدی کاهش یافته بود. بگیر وببندهای بی رویه منتقدان نظام کم رنگ شده ودر حوزه اجتماعی یک فضای امید وشادابی درجامعه بوجود آمده بود. بسیاری از طرح های اقتصادی که درسال های بعد توسط دولتمردان کلید خورد مربوط به زمان مسئولیت وی دراستان بود. مقاومت مردانه او دربرابر ابطال انتخابات مجلس شورای اسلامی در شهرستان های سقز وبانه فراموش ناشدنی است.

چهار سال اول خاتمی به پایان رسید. در دور رمضانزاده ، که اینک درعرصه اجرا آبدیده تر شده بود و خاتمی دریافته بود توان وظرفیت بالایی دارد ، برای تصدی سخنگویی دولت اصلاحات راهی تهران شد. کار سختی بود. اینگونه کارها که ارتباط بسیار نزدیکی با رسانه ها دارد وکوچکترین خطا درموضع گیری ها ممکن بود یک بحران ایجاد کند ، برای صاحبانش سخت وخطرناک است. اما عبدالله با سربلندی از این آزمون نیز سربرآورد. مخالفان اصلاحات که نرمش دربرابر مردم را بر نمی تافتند – البته – از روش ومشی خاتمی و به تبع آن یاران او و فردی نظیر رمضانزاده راضی نبودند . به همین دلیل از همان سال اول جوسازی وفشار علیه او در مسند سخنگویی دولت شروع شد. بارها علیه او نوشتند.تهدید کردند.به دادگاه کشاندند وداستان های دیگر. اما هیچکدام باعث نشد ه از راه درستی که برگزیده بود اندکی کوتاه بیاید. او اینک یک کرد سربلند ملی اندیش خوش فکر وسرشناس شده بود که در کنار تلاش برای سربلندی ایران، یکی از دغدغه هایش رفع ستم وتبعیض از هم وطنان کرد زبانش بود. برای اجرای اصل 15 قانون اساسی وآزادشدن آموزش زبان کردی تلاش زیاد کرد تا اینکه سرانجام رشته کارشناسی زبان وادبیات کردی در دانشگاه تصویب شد. در دوران اصلاحات دانشجو جذب شد اما کوته بینان مردم ناباور از اجرای آن ممانعت کردند. نشو ونمای نهادهای مدنی و تشکل های مردمی غیردولتی، فعالیت های فرهنگی، نشر کتب ونشریات محلی و رونق گرفتن فضای اندیشه ونشر از دستاوردهای حضور اوه دراستان و حمایتش از منطقه درمسند دبیری هیئت دولت بود. هرگز تلاش وی درسال 78 برای تصویب 11 میلیون دلار ارز 300تومانی برای حمایت از صنعتگران استان درسال 78 فراموش نمی شود.

دولت خاتمی به آخر عمر خود نزدیکتر می شد. جنب وجوش انتخاباتی سراسرکشور را فراگرفت.جریان مخالف اصلاحات با تمام توان حکومتی به میدان آمده بود. اصلاح طلبان نیز در چهار جبهه به استقبال انتخابات رفتند. با چهار نامزد. فعالان سیاسی مناطق کردنشین نیز همچون سایر مناطق به تکاپو افتادند. شاید برای اولین بار زمینه شکل گیری یک حرکت غیردولتی –غیراپوزسیون درمنطقه فراهم شده بود. جمعی از همفکران اصلاح طلب دورهم گردآمده و "جریان اصلاح طلبان کرد" درقالب نشست های هم اندیشی اصلاح طلبان کرد را راه اندازی کردند. محور اصلی این جریان – بی شک- دکتر عبدالله رمضانزاده بود. این مطلب را از این باب به تفصیل می نویسم که شنیده شده یکی از فشارهای زندان برعبدالله از سوی زندانبانان وبازجویان به واسطه همین جریان بوده و شرم آورتر اینکه از او درباره ارتباطش با گروه های مسلح مخالف نظام پرسیده اند!

اولین نشست هم اندیشی اصلاح طلبان کردستان دراسفند1383 در سالن اجتماعات مجتمع فرهنگیان سنندج با حضور حدود یکصد نفراز فعالان سیاسی کرد برگزار شد. جمعی سخن راندند. دکتر رمضانزاده نیز. محور آن نشست "تلاش برای حضور فعال مردم کردستان درانتخابات "بود. همراهی با اصلاح طلبان کشور ونیز طرح مطالبات مشروع وقانونی کردها مورد تاکید قرار گرفت. پساز نشست حملات تند وبی انصافانه علیه رمضانزاده وحاضران نشست از سوی جناح ضد اصلاحات شروع شد. واقعا مشخص نشد چه رفتار وگفتار خلاف قانونی درآن جمع مطرح شده است که مخالفان چنان بی رحمانه به آنان حمله کردند. نشست دوم در کرمانشاه برگزار شد. حتی تعدادی از منتقدان نشست هم سخنرانی کردند ونوشته های کیهان ورسالت را علیه اصلاح طلبان کرد تکرار کردند. شاه بیت مطالبات آن نشست از سوی رمضانزاده مطرح شد: " حفظ منزلت فرهنگی ، سیاسی و اقتصادی کردهای هم وطن در چارچوب قانون اساسی". ترکیب کم نظیر شرکت کنندگان درنشست دوم ، که از فعالان سیاسی چهار استان کردنشین غرب تشکیل شده بود بیشتر مخالفان اصلاحات را عصبانی کرد. جالب اینکه دراین مورد گروه ها وفعالان اپوزسیون خارج نشین نیز با جناح راست داخل حکومت همراهی کرده وبی رحمانه به اصلاح طلبان کرد حمله کردند.آنان رمضانزاده ویارانش را دولتی و ضد کرد می نامیدند ، در داخل نیز جناح ضد اصلاحات تهمت ضدانقلابی وتجزیه طلبی نثار شان می کردند. در اوایل سال 1384 شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد در تهران تشکیل و وظیفه برگزاری نشست های استانی را برعهده گرفت. در این جلسه به اتفاق آرا دکتر رمضانزاده به عنوان رئیس شورا برگزیده شد و از آن پس جایگاه ویژه ای درمیان فعالان اصلاح طلب کرد پیدا نمود. بعدها تا برگزاری انتخابات سه نشست دیگر دربوکان ، سنندج وتهران برگزار شد ونشست ایلام نیز به دلیل مخالفت امام جمعه آن شهر در کرمانشاه تشکیل شد. سرانجام این جمع به همراه اصلاح طلبان معروف به پیشرو در انتخابات ریاست جمهوری از دکتر مصطفی معین حمایت کرد. پس از انتخابات نیز همه چیز تمام شده تلقی شد. اما آنچه ماندگار شد تولد یک جریان جدید بود. جریانی که چند ویژگی منحصر به فرد داشت: اولا دولتی نبود، ثانیا فعالیت درچارچوب قانون اساسی را برگزیده بود. ثاثا با هرگونه خشونت ورفتار ساختارشکنان همراهی نمی کرد و رابعا پایبندی خودرا به ارزش های اساسی قابل قبول جامعه و نظام ( اسلام . انقلاب . هویت کردها و رفتار دموکراتیک و قانونمند) به نمایش گذاشته بود. لذا هیچ دلیلی برای تهاجم به آن وجود نداشت مگر از سوی کسانی که به چهار اصل فوق اعتقادی نداشتند. رفتار آن جریان باعث شد بسیاری از جوانان پرشوری که ممکن بود به سوی گروه های مسلح خارج نشین تمایل پیداکنند به سمت رفتارهای قانونی ، مسالمت آمیز واصلاح طلبانه کشیده شوند. این یک حرکت مبارکی بود که از سوی همه گروه های معتدل ومعقول سیاسی مورد حمایت قرار گرفت .

دکتر رمضانزاده درآن جریان وبعدها دلبستگی شدید خود به اسلام وایران وحقوق مشروع وقانونی کردها را به اثبات رسانید. نکته جالب توجه اینکه دراین دوازده سال حضور پررنگ درصحنه سیاست کشور و منطقه کردستان حتی یکبار با رسانه های خارجی گفتگو نکرده است. گرچه اگر هم سخن می گفت خلاف شرع وقانون نبود. این نکته باید مورد توجه کسانی قرار گیردکه این روزها رمضانزاده وهم فکرانش را به اتهام ارتباط با بیگانگان محاکمه می کنند. پس از پایان دولت اصلاحات رمضانزاده به تدریس دردانشگاه پرداخت وبا وجود فشارها و تهدیدهای مخالفان از میدان خارج نشد ومسیر اعتدال را نیز از دست نداد. در جریان انتخابات دهم ریاست جمهوری نیز به سان یک اصلاح طلب میهن دوست درکنار سایر همفکران وارد میدان شد و درحالی که برخی از دوستان از وی خواستند نامزد انتخابات شود با تمام توان و با سخنرانی دراستان ها نسبت به ترغیب مردم برای شرکت درانتخابات تلاش نمود. متاسفانه درجریان یک سناریوی از پیش طراحی شده یک روز پس از انتخابات به شیوه ای بسیار غیر انسانی دستگیر وراهی زندان شد. او اکنون بیش از دو ماه است درسلول انفرادی به سر می برد. رمضانزاده به جرم فعالیت علیه نظامی محاکمه می شود که تمام عمر سیاسی اش را در دفاع از ثبات و پایداری آن به سربرده است. برای همه کسانی که وی را می شناسند واز شفافیت رفتارهای سیاسی او باخبرند این سوال اساسی مطرح است که گناه رمضانزاده ودیگر اصلاح طلبان دربند چیست؟

عبدالله رمضانزاده و همفکران او در نشست های اصلاح طلبان کرد ، خواهان اجرای اصولی از قانون اساسی بودند که سالیانی است مطرود ومغفول مانده است. آیا مطالبه اجرایاصول 12 و15 و 19 و دیگر اصول قانون اساسی ضدیت با نظام است؟ شما را به خدا نیک بیندیشید درکدام سیستم سیاسی دنیا مطالبه اجرای قانون ضدیت با نظام تلقی می شود؟

در پایان این یادداشت به عنوان فردی که بیش از سی سال از عمر خودم را صرف دفاع از انقلاب اسلامی واندیشه های عدالتخواهانه معمار جمهوری اسلامی نموده است از مسئولان نظام درخواست دارم دریابند: سنت لایتغیر الهی عیان وآشکار است. همه دیر یا زود روزی در معرض ارزیابی خدای علیم وخبیر قرار می گیریم و در دیار باقی محاکمه خواهیم شد. در آن روز درقبال این همه بی عدالتی چه خواهیم کرد؟ بترسیم از عصبانی شدن مردم. بترسیم از عقاب الهی. چگونه به خود اجازه می دهیم رمضانزاده و کسانی را در بند کنیم که درطول سالیان عمرشان ، قلبشان لبریز از عشق به اسلام وایران و انقلاب وامام بوده است؟ آقایان محترم! هیچ می دانید با این رفتار های غیر قابل توجیه، چه آینده ای برای کشور ونظام پی رزی می کنید؟ فرزندان رمضانزاده ودیگران به ما خواهند گفت شما که تمام عمرتان در خدمت انقلاب ونظام بودید به خاطر طرح یک خواست قانونی ودرچارچوب قانون اینچنین دربند شده اید چگونه از ما انتظار دارید به آینده چنین نظامی امیدوارباشیم! آقایان ! اندکی تامل کنید. چرا کاری کرده ایم بسیاری از هم سن وسال های رمضانزاده که در سی سال گذشته هیچ گامی در دفاع از انقلاب اسلامی برنداشته و در دوران دفاع مقدس فقط نظاره گر ایثارگری امثال او بوده اند و حتی بعضا به مسخره فرزندان جبهه وجهاد می پرداختند امروز میدان دار عرصه حکمرانی شده اند و فرزندان انقلاب وجبهه به محاکمه کشیده یا در زندان شده اند. آیا این مصداق جمله معروف بنیانگذار جمهوری اسلامی نیست که فرمود : نگذارید انقلاب به دست نااهلان بیفتذ؟ آقایان! نگاهی به منتقدان حوادث اخیر بیندازید. جز این است که آن ها از تلاشگران عرصه انقلاب اسلامی و نظام بوده اند؟ حال چگونه یک نظام ، دونامزد سرشناس و شناخته شده _وبه تائید دستگاه اجرا و نظارت انتخابات 14 میلیون حامی _ آن ها را که به قول رهبران نظام حماسه آفرین بوده اند به وابستگی به بیگانگان متهم می کند؟ شما رمضانزاده ودیگر بزرگان اصلاح طلب را به انقلاب مخملی بیگانه ساز ، متهم می کنید در حالی که آنان خواهان اجرای قانون هستند و حتی یک نفر از آنان در تمام عممرشان یکبار هم آرزوی حذف این نظام را نداشته بلکه مدافع سرسخت آن بوده اند.کجای دنیا تلاش برای کسب کرسی ریاست جمهوری و در دست گرفتن قوه مجریه به معنای انقلاب است. امثال رمضانزاده را که دینداری شان اظهر من الشمس است به بی دینی متهم می کنید. قلم به مزدهای بی ریشه در کمال وقاحت فرزندان دربندملت را به سکولار و بی اعتقاد به رسالت دین درعرصه اجتماع متهم می کنند غافل از اینکه آنان در تمام عمرسیاسی شان برای حاکمیت عدالت و اخلاق ورفاه درسایه جمهوری اسلامی مبارزه کرده اند. آیا اگر کسانی یافت شوند که بگویند دستورات دینی را نمی شود بازور سرنیزه وزندان وداغ ودرفش برمردم تحمیل کرد این سخن ضدیت با دین است؟ خدا می داند این سخنان از قلم کسی خارج می شود که همچون رمضانزاده ونبوی وتاجزاده وعرب سرخی ومیردامادی ودیگران هنوز هم امید به اصلاح دارد و خواهان دوام و بقای جمهوری اسلامی است. اما بدانید رفتار ناصواب و به دور از عقلانیت آمران ومجریان حوادث اخیر که می کوشند نهادهای دولتی را درمقابل مردم قرار دهند نتیجه اش جز تضعیف نظام نخواهد بود. لذا درآستانه ماه مبارک رمضان دست تمنا به بارگاه خدای قادر متعال بلند می کنیم که مجریان سناریوی دشمن تراشی دولتمردان نظام را به مسیر درست که همانا مسیر مردم داری وتمکین دربرابر خواست ملت هوشیار ایران است هدایت فرماید و هرچه سریعتر فرزندان دربند ملت از جمله دکتر رمضانزاده را به میان خانواده شان برگردانند وکشور عزیز را از افتادن دریک ورطه نگران کننده برهانند.

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد / مريم شربت دار قدس(همسر فيض الله عرب سرخي)

2009-08-31T16:16:00.002+04:30

روز گذشت و در ماه رمضانی دیگر هستیم ، ماه مبارکی که خانواده ها دوست دارند در کنار هم به عبادت و روزه داری بپردازند و اینک به لطف برخی مسلمان نماها ، بسیاری از ما از این موهبت الهی محروم شدیم ... قبلأ هم گفته ام : این نیز بگذرد ...

اما مدتیه که دلم میخواد بخشی از شعر معروف شاملو رو بذارم که الان با تمام وجود حسش می کنم :

دهانت را مي‌بويند

مبادا كه گفته باشي دوستت مي‌دارم.

دلت را مي‌بويند

روزگار غريبي‌ست، نازنين

و عشق را

كنار تيرك راهبند

تازيانه مي‌زنند.

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

در اين بن بست كج و پيچ سرما

آتش را به سوختبار سرود و شعر

فروزان مي‌دارند.

به انديشيدن خطر مكن.

روزگار غريبي‌ست، نازنين

آنكه بر در مي‌كوبد شباهنگام

به كشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد

التماس دعا ....

دل نوشتی از فرزند یک زندانی سیاسی / فاطمه عرب سرخی

2009-08-30T09:47:00.000+04:30

تا سحر به تسبیح نشستن و با خدائی که فقط متعلق به خودم است صحبت کردن، شده عادت این روزگارم. روزگار زیبائی دارم. تنها خدایم میداند که دیدن چهره محکم و با ایمان پدرم در بیدادگاه مضحک مستکبران زمان، این حس زیبا را برایم ساخته است.

خدای من، هیچ گاه فکر نمیکردم که 54 روز انفرادی و محکومیت در این نظام تا این حد غرورآفرین شود.

خدای من، منبع آرامش من، این تو بودی که روز اول دستگیری پدرم، آن روز که دنیا را متلاطم میدیدم با من گفتی :

" وَََّالّذینَ یُوذُونَ الَمُومِنینَ وَالمُومِناتِ بِِغَیرِ مَا اکتَسَبُوا فَقَدِ احتَمَلُوا بُهتاناً وّ اِثماً مُّبیناً "

کلام حق تو در من معجزه گر و یادآور ایمانم به تو بود که لحظه ای درنگ از آن چه خطرها پیش رویم خواهد گذاشت.

غیبت طولانی پدر برایم لحظاتی تلخ به وجود میآورد و سوالاتی در ذهنم به این سو و آن سو پرتاب میشد. خوردن حتی لقمه ای غذا با این تفکر که پدر الآن در چه شرایطی به سر میبرد، برایم دشوار بود. یادآوری نگاه عمیق و پرنفوذ پدر که نمیدانستم آن کم خردان چگونه میتوانند تحملش کنند، بغض در گلویم ایجاد میکرد.

" اِتَّخَذُوا اَیمانَهُم جُنّةً فَصَدُّ عَن سَبیلِ اللهِ اِنَهُم سآءَ ما کانُو یَعلَمُونَ * ذلِکَ بِاَنَّهُم امَنوا ثُمّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلی قُلُوبِهِم فَهُم لا یَفقَهُونَ "

مهری که بر دلهاشان زدی جواب یکی از بزرگترین سوالاتم بود. و چه زیبا پاسخ میگوئی با من !

روزی که پدر را به دادگاه منتقل کردند برای دیدنش ولو برای لحظه ای کوتاه به جلوی درب دادگاهی که میگفتند علنی است امّا ... رفتم. آقائی به طرفم آمد و از چهره من و سایر خانواده های زندانیان فیلم و عکس گرفت. وقتی خانمی از داخل جمعیت به این حرکت اعتراض کرد، آن آقا گفت که تصویرتان را برای قاضی میبرم تا به جرمتان رسیدگی کند. خانم از داخل جمعیت فریاد کشید که قاضی ما خداست و فقط او میتواند بر ما قضاوت کند. با خودم فکر کردم که این خانم چه حرف عجیبی میزند. مگر اینان به خدا اعتقاد دارند؟!! مگر خدا در قرآن نفرموده :

" وَاَقیمُوا الوَزنَ بِالقِسطِ وَ لا تُخسِرُوا المیزانَ "

در دلم ریشخندی بر ریش ریاکارانه آن آقا زدم و از آن محل رفتم. استشمام بوی پدر برایم کافی بود. دیگر حتی نیاز نداشتم که چهره پروقارش را ببینم.

رفتم و مابقی را به او سپردم که ایمان دارم نابودکننده ظلم در هر زمان و هر مکان تنها و تها خداست.

" وَلَقَد اَهلَکنا اَشیاعَکُم فَهَل مِن مُّدَّکِرٍ "

برای چشم های بهزاد نبوی

2009-08-28T17:33:00.000+04:30

برای چشم های خیس تو! تویی که تاکنون چنین صبور نمی دانستمت. برای چشم های تو که خیره بود به زمین و نگاهت که گرچه به سوی ما نبود ولی حرف های بسیار داشت، به درازای یک عمر.

و چه مهربانی تو! چه مهربان بودی که هیچ گاه نگفتی از رنج هایی که به خاطر من، او و ایران کشیدی تا شاید کمی از غم نگاهت کاسته شود. نگفتی و نخواستی که بگویند، از عمری که اگر شاید من کمی از آن می دانستم قطعا او هیچ نمی دانست، که اگر چنین بود توان کوبیدن بر میز قضاوت را نداشت، آن هم در مقابل نگاه تو. تویی که دلیل بودنش هستی. تویی که اکنون سلاحت شده تیر نگاهی که قلب ما را نشانه گرفته، تیر نگاهی که به عمق وجودم ضربه ای مهلک فروآورده است. چقدر بزرگی! چقدر بزرگی که اینک،وقتی پس از سی سال مزد زحمات تو را اینگونه در این بیدادگاه می دهند هیچ نمی گویی و تنها نگاه می کنی، به من و به او. به من که اکنون باید بنشینم روی صندلی دادگاهی که قاضی آن وجدانم است، دادستانش چشمان تو و کیفرخواستش نگاه خیس تو. کیفرخواستی که متن سکوت است و سکوت.... . و من اعتراف می کنم. اول از همه باید بگویم که این دادگاه را صالح می دانم برای محاکمه خود. ولی باید بدانی که من زیر شکنجه اعتراف کردم، زیر شکنجه سر فرو آورده تو، زیر شکنجه نگاه خیس تو، زیر شکنجه لبخند محمد رضا جلائی پور، زیر شکنجه نگاه پرسشگر محمد قوچانی، زیر شکنجه خشم تاج زاده، زیر شکنجه دستان بی رمق حجاریان، زیر شکنجه استیصال سعید شریعتی، زیر شکنجه چشمان بهت زده رمضان زاده، زیر شکنجه نگاه خسته زید آبادی، زیر شکنجه غرور صفایی فراهانی و زیر شکنجه چشمان رو به آسمان میردامادی. من اعتراف می کنم که شما دلیل بودن من هستید. دلیل امیدی که در دل های ما وجود دارد. من اعتراف می کنم که در هیچ زندانی شکنجه گرانی چنین مهربان ندیده ام. من اعتراف می کنم که انقلاب را تنها با اسم شما و یارانتان است که می شناسم نه کس دیگری. من اعتراف می کنم به دوست داشتن، به امید، به آزادی، به راستی، به مقاومت، و به تمامی موهبت هایی که به من شناساندید، من اعتراف می کنم به ایمان به خدایی که شما می پرستید. من اعتراف می کنم به رسالت محمد (ص)، به پیامبری که با اعمالتان مرا با او آشنا کردید، نه کسی که تنها در بیان ناچیز عده ای می آید که هیچ شناختی از او ندارند. من اعتراف می کنم به همه چیزهایی که شما مرا به اعتراف از آنان واداشتید. به همه چیزهایی که به من دادید و تاکنون به داشتن آنها اعتراف نکرده بودم. من اعتراف می کنم که افتخارم این است که در ایرانی سبز زندگی می کنم که عطر باور شما در فضای آن پیچیده است. من اعتراف می کنم، و بدانید که او هم اگر شهامت داشت اعتراف می کرد. اعتراف می کرد و از پشت میز قضاوت کنار می رفت و مسند قضاوت را به شما می سپرد تا معنای عدالت را بچشیم.

شعری از "قنبرعلی رودگر" / تقدیم به بهزاد نبوی و همبندیان "سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران"

2009-08-28T00:02:00.001+04:30

بستند راه روزنه ها را به رویتان
تا آفتاب تن زند از جست و جویتان

اما نه، حسن قصد ندارد نهان شود
بی حاصل است پنجه کشیدن به رویتان

زندان یوسف آینه ی اعتبار اوست
چونانکه جرمهای شما آبرویتان

هرجا که شاهدان جهان انجمن کنند
آنجاست نقل محفلشان گفت و گویتان

روزی به باغ رفتم و دیدم به چشم خویش
گلها درید ه اند گریبان به بویتان

باد صبا قرار ندارد بایستد
از جست و جوی روز و شب و کو به کویتان

باران ز پاکی دلتان شرمسار شد
ابر عبوس سخره ی بغض گلویتان

بغض گلو درآمد آواز می شود
خوابیده است گرچه کنون های و هویتان

"قنبرعلی رودگر"

يادداشت‌هاي يک مسافرکش / محمود سيفي

2009-08-27T02:24:00.000+04:30

چند روز پيش خانواده آقاي تاج زاده را دربست از مترو قلهک به منزل رساندم که گزارش آن بدین شرح است:

نزديک ظهر است و آفتاب داغ روز اول شهريور مغزها را به جوش آورده. روبروي ايستگاه متروي قلهک ايستاده‌ام و دنبال مسافر دربستي هستم: «سواري دربست! دربست سواري!».
خبري نيست. مسافران مترو خسته و بي‌رمق از پله‌ها بالا مي‌آيند و به جاي اينکه تاکسي دربست سوار شوند، راهيِ طرف ديگر خيابان مي‌شوند تا با تاکسي‌، اتوبوس و وَن‌هايي که منتظر مسافر ايستاده‌اند به مقصدشان که بيشتر حوالي تجريش يا خيابان دولت است بروند. به اين فکر مي‌کنم که اين قطار را هم از دست دادم که پيرمردي لاغر و کشيده به‌ همراه چهار زن سر مي‌رسد. زن‌ها همگي چادر به سر دارند و حدس مي‌زنم که بايد از خانواده‌هاي سنتي اصيل و مذهبي قلهک باشند. يکي از زن‌هاي ميانسال مي‌آيد به طرفم: «شريعتي نزديک پمب‌بنزين، چند مي‌بَري؟»
- کرايه اين محدوده سه هزار تومنه.
- اوووه. چه خبره؟ راهي نيست که. دو قدم راهه! دو و پونصد مي‌بري؟
قاطعانه جواب مي‌دهم: «نَه. کِرايَش همينه». من کمي لجباز هم هستم و از قيمتي که داده‌ام پايين‌ نمي‌آيم. مي‌خواهم برگردم طرف ماشينم که پيرزني از ميان زنها با سر اشاره مي‌کند: «بِريم».
پيرزن حجاب سرسختي دارد. فقط ناحيه‌اي از صورتش محدود به دوچشم و بيني از چادر بيرون است. قدش کمي خميده است و صورت تکيده و خسته‌اي دارد. رنج‌کشيده است.
تعدادشان زياد است: پنج نفر. و من حداکثر چهار نفر را مي‌توانم سوار کنم. يکي از زن‌ها مي‌پرسد: «اشکال نداره چهار نفر عقب بشينيم؟». من از اين راننده‌هاي بد عنق نيستم. لااقل در اين چند روز هنوز ياد نگرفته‌ام مردم‌آزاري را. با احترام و با خوشرويي مي‌گويم: «نه. اگه اذيت نمي‌شين، از نظر من اشکال نداره». قبل از اينکه حرف من تمام شود پيرمرد به سرعت راهش را گرفته و دارد مي‌رود طرف ديگر خيابان تا تنهايي سوار تاکسي شود تا خانواده‌اش راحت باشند. زنها فرياد مي‌زنند: «آقاجون شما بيايين اينجا سوار شين». من هم فرياد مي‌زنم: «آقاجون بيايين يه جوري سوار ‌شين». طولي نمي‌کشد که يکي از زنها پياده مي‌شود تا با ماشين ديگري بيايد و پيرمرد سوار ماشين من مي‌شود. مي‌پرسم چه مسير دَررويي را بروم تا گرفتار ترافيک شريعتي نشوم. هرکس چيزي مي‌گويد. پيرمرد هم. با لحني آميخته به شوخي مي‌گويم: «هرچي آقاجون بگه». پيرمرد انگار از اين حرف من خوشش آمده باشد شروع مي‌کند به گله‌گذاري از اهل و عيال: «ما ديگه پير شديم ما رو قبول ندارن!». در ماشين همينطور شوخي و جدي حرف مي‌زنم. اين يکي از جذابيت‌هاي مسافرکشي براي من است. از تنگي قبر و مرده‌هاي چاقي که به زورِ لگد توي قبر جا شده‌اند تا مزيت قبرهاي اختصاصي يا عمومي و وصيت پيرمرد که: «منو تو اين قبرهاي چندطبقه نذارين‌ها!». از هر دري سخني مي‌گوييم و در اين ميان پيرزن مدام به فکر دخترش است که با تاکسيِ بيرون قرار است به خانه بيايد: «آخِي! دخترم با زبان روزه چه جوري مي‌خاد بياد خونه؟».
پيرمرد به من گير داده: «تو قيافَت به دکترمهندسا مي‌خوره! چرا اين شغل رو انتخاب کردي؟ مسافرکشي شغل آدم بيکاره‌هاس!». همسرش اعتراض مي‌کند: «اِ چه اشکالي داره؟ نون حلال باشه. خيلي هم خوبه». توضيح مي‌دهم که تحصيل‌کرده‌ام تا تحسين پيرزن از همسرش را بشنوم که: «آقاجون روانشناسيش خوبه. ديدي چه جوري تشخيص داد؟». من هم از فرصت استفاده مي‌کنم و کمي عليه وضعيت مملکت غرغر مي‌کنم. در گير و دار همين صحبت‌ها هستم که پيرزن مي‌گويد: «اگه مي‌دونستيم قراره انقلاب بعد از سي‌ سال اينجوري کنه با مردم، هيچ وقت انقلاب نمي‌کرديم». قيافه‌اش توي هم مي‌رود، اندوه چهره‌اش را مي‌گيرد و با لحن شکسته‌اي ادامه مي‌دهد: «هفتاد روزه پسرم رو گرفته‌ند، هيچ خبري ازش نداريم. بعد از هفتاد روز، دو روز پيش زنگ زده صداش از ته چاه مي‌اومد. معلوم نيس جاش کجاس. حالش چطوره. الان هم رفتيم دادسرا مي‌گن پرونده داره. پسرم بيشترين خدمت‌ها رو به اين انقلاب کرده. از اول جوونيش برا اين انقلاب کار کرده تا الان. حالا هم مزدش رو اينطور دادن».
برايم عجيب است که پسر اين خانواده مذهبي و قُرص، چه جرمي را مي‌تواند مرتکب شده باشد که مجازاتش هفتاد روز بي‌خبري خانواده‌اش باشد؟ مي‌پرسم: «مگه چي کار کرده؟» با صداقت و سادگي و طوري که در حد فهم يک مسافرکش باشد پاسخ مي‌دهد: «هيچي. ستاد آقاي موسوي بوده گرفتندش». اين را که مي‌گويد به‌هم مي‌ريزم. ياد زندان و اعتراف و کهريزک و اين‌جور چيزها مي‌افتم. پيرزن ادامه مي‌دهد: «شايد بشناسيش: مصطفي تاج زاده‌». با ناباوري مي‌پرسم: «کدوم تاج زاده؟ هموني که از مسئولين حزب مشارکته؟». يکي از زنها به تاييد سر تکان مي‌دهد.
عجب! خانواده مصطفي تاج زاده مسافر دربستي من هستند و اين پيرزن و پيرمرد پدر ومادر مصطفي و زنها خواهر و همسرش -مطمئن نيستم- که در ظل آفتاب رفته‌اند دادسرا خبر از عزيزشان بگيرند. از مادر مصطفي نتيجه پي‌گيري‌هاي امروزش را مي‌پرسم. پاسخ مي‌دهد: «ميگن پرونده داره. با سلاح سرد گرفتيمش. بهشون گفتم براي شما که پرونده درست کردن کاري نداره». ياد خبري مي‌افتم درباره کينه رهبري از تاجزاده و نحوه‌ي دستگيري‌اش و اينکه بازجوها تاجزاده را هنوز نشکسته‌اند. مادر مصطفي ادامه مي‌دهد: «هيچي ازش ندارن. اصلاً اون روزها مصطفي توي بيمارستان بود؛ مراقب باباش». با خودم مي‌گويم چقدر اميدوار است به عدالت اين مادر. البته تقصيري هم ندارد. مادر است. بايد خودش را دلداري بدهد و به اميدي زندگي کند.
دقت مي‌کنم حرفي نزنم که به غصه‌اش اضافه کنم. اما يک لحظه بي‌عقلي مي‌کنم: «مي‌گن آقاي خامنه‌اي با مصطفي خوب نيست». با سادگي پاسخ مي‌دهد: «بله. نمي‌دونم چرا. اوايل خيلي مصطفي رو دوست داشت. حتي مرتب پيغام مي‌فرستاد که «چرا براش زن نمي‌گيرين. اگه شما آستينها رو بالا نمي‌زنيد، من خودم براش يه فکري کنم». ولي الان نمي‌دونم چرا اينطوري شده».
به مقصد رسيده‌ايم. عمراً اگر کرايه بگيرم. پدر سه هزار تومان از جيبش در‌مي‌آورد. نمي‌گيرم. اصرار مي‌کند. دوباره مقاومت مي‌کنم تا اينکه مادر مصطفي با اصرار پول را توي داشبورد مي‌چپاند: «بگير. دستِ آقاجون خوبه». خداحافظي مي‌کنم.
پدر مصطفي که مي‌بيند اندوه‌گرفته‌ام، با آرامش مي‌گويد: «خدا بزرگه، دنيا همينه پسرم».
آنها مي‌روند درون يک خانه قديمي. من هم راهم را مي‌کشم و مي‌‌روم خانه.
امروز دل و دماغ کار کردن ندارم.

نامه دختر کیوان صمیمی* به مناسبت فرا رسیدن ماه مبارک رمضان برای پدر در بندش

2009-08-27T00:19:00.005+04:30

*کیوان صمیمی از فعالان ملی مذهبی، عضو شورای صلح، کمیته پیگیری بازدداشت های خودسرانه، کمیته حق تحصیل و ... است که از روز 23 خرداد در بند 209 اوین بازداشت می باشد و اخبار نگران کننده ای از او شنیده شده است.

غروب یکمین روز ماه مبارک رمضان هم از راه رسید، و تو پدر عزیزم، هنوز از راه نرسیدی!

سلام پدرترین پدرم!

عجب رمضانی را به میهمانی خدا رفته ای. خوشا به احوالت که چنین خلوتگهی نصیبت است. ثانیه ها خبر از لحظه ی اذان و سپری شدن نخستین روزه داریت از ماه روزه می دهند. اللّهُمَ صلّ عَلی محمّد و آلِ محمّد. قبولت باشد پدر عزیزم. اینکه می گویم خلوتگه، به این خاطر است که می شناسمت. می دانم که چه عشق وصف ناپذیری داری برای خلوت با آنکه او را « معشوق » می نامی. می دانم که این روزها چه خلوت های شیرینی داری. و می دانم شکسته قلبی در سینه داری که راه خلوتت را هموارتر ساخته. قلبی که تنها چیزی که می شکندش، وقوع ظلم هایی است که می بینی. همین دیدن رنجوری هاست که ساکتت نمی گذارد. نمی توانی. نمی توانی ببینی و ساکت بنشینی. همین بی تفاوت نبودنت، همین عمیق بودن و حساس بودنت نسبت به رنج های روا رفته بر مردمان، همین حق بینی و دلسوزی ات و همین خیرخواهی وسیعت برای همه است که انگار در دعوای این ایام، تو را تبدیل به نزدیک ترین ها و دمِ دست ترین ها کرده برای ساکت کردن! خیالی نیست! تو که خود می دانی، و مایی که این بیرون شاهد اتفاقات پیشآمد کرده هستیم هم میدانیم، که تا همین لحظه اش پیروزی و افتخار از آنِ که بوده و رسوایی از آنِ که! پس بر این هزینه کردن ها هم باکی نیست، چرا که نتیجه ی پیروزی حق وعده ای است همیشه محقق! می شناسمت، و می دانم آرامی و قوی. چه باک! پاکی و مظلومیتت برای محبوب قادرت عیان است، و اوست که عزیز می کند و عزت های پوچ را باطل!

اذان که تمام می شود، دست به دعا بر می دارم: بسمِ الله الرّحمنِ الّرحیم . اللّهمَ أدخِل عَلی أهلِ القبورِ السّرُور ... خدایا بی گناه رفتگانی را که چندی است به سویت شتافته اند، در جوار رحمت و بخششت پناه بده و شادی ات را نثارشان کن. اللّهمَ أغنِ کلِّ فقیر ... خدایا! بر فقرمان رحم کن. بر فقر اندیشه مان، بر فقر قضاوت هامان، بر فقر شرفمان، بر فقر حق بینی مان، بر فقر عاطفه مان! دست هامان تهی است و عطا کارِ توست. غنابخشی کار توست. طلب از ما و بخشش از تو. و بخشش از تو بر اویی که غافلانه طلب نمی کند!! بر او نیز ببخش! اللّهم أشبِع کُلَّ جآئع. اللّهمَ اکسُ کلَّ عُریان ... گرسنگی، آنگاه که قوّت تن را برای تقرب به تو بزداید، بلاست! بر حال نزار و بی جان کسانی به درگاهت دعا می کنم که تصور حالشان، حالم را بد و ذهنم را بدگمان و نگران می کند. خدایا پایان خستگی نگاه های بی رمق آنها را از تو می خواهم. اللّهمَ اقضِ دَینَ کلِّ مَدین. اللّهمَ فرِّج عن کُلّ ِمَکرُوب ... الهی، فرج و گشایشِ امر ما، تو را سزاست. ای دادرس و فریادرس، به دادِ فریادهامان برس که با این همه بلندی به گوش های بسته نمی رسد انگار! دست هامان کوتاه است از ستاندن حق هامان و گره ها زیاد است بر سر راه ساده ی مان! اللّهم رُدَّ کُلَّ غَریب. اللّهمَ فُکَّ کُلَّ أسیر ... خدایم، زمزمه ی این فراز از دعا، چنان آهی از نهادم برفشاند که قلبم به درد افتاد. غریب نوازِ دردآشنا! تو که بصیرترینی! حق را ناحق خواندن درد بزرگی است و به اسارتش بردن بزرگ تر. چه تلخ است دربند دیدن دستان مهربان و دلسوزی که همیشه داعیه دار گسستن بندهای ظلم و فشار و بی عدالتی و ترس و دروغ بوده، و حال خود در همان بندهای ناعادلانه، اسیر است. اللّهم أصلِح کُلَّ فاسِدٍ مِن اُموُرِ المُسلِمین ... اللّهم أصلِح کُلَّ فاسِدٍ مِن اُموُرِ المُسلِمین ... اللّهم أصلِح کُلَّ فاسِدٍ مِن اُموُرِ المُسلِمین ... اللّهمَ ... دعا می کنم، دعا: اللّهم أصلِح ...

دعایم را تمام می کنم، و بر سر سفره ی افطار در اندیشه ی آنچه بر سفره ات چیده اند! روزه ام را همراهت باز می کنم.

مهربان پدرم، این روزها دلتنگی هایم برایت کم نیست. اما گذاشته ام که بیایی و حدیث دل، صاف و ساده بشنوی. هم از ما، هم از دوستان و آشنایان دل نگرانت. آنهایی که این روزها لطف ها روانه داشتند و پرده ها گشودند از دلسوزی های پدرانه ی همیشگی ات برای دردکشیدگان.

برایت، و برای دردمندی های بزرگت دعا می کنم. چشم انتظارت برای سفره های افطار پیش رو ...

دخترت، عادله

نامه يي از پسر صفايي فراهاني به پدرش; پاي تو ايستاده ام

2009-08-25T04:01:00.001+04:30

دو ماه است که دوباره نمي بينمت. گفتم دوباره؟ تعجب نکن. ياد دهه شصت و سال هاي جنگ افتادم. مگر يادت رفته که روزهاي متوالي مي شد که ما پدرمان را نمي ديديم؟ يا در خوزستان بودي يا در کردستان و کرمانشاه، يا در سفر دائمي از اين کارخانه به کارخانه ديگر براي توليد تجهيزات دفاعي و تامين نيازهاي دفاع مقدس. تهران هم بودي که صبح قبل از ما رفته بودي و شب بعد از خوابيدن ما از وزارتخانه برمي گشتي. راست بگو براي همين روزها ما را تمرين مي دادي؟ سال 69 يادت هست؟ رتبه هشتم کنکور شده بودم. آن موقع که نمي فهميدم اما همين اواخر وقتي روزنامه اش را لاي کاغذها ديدي و با غرور نشانم دادي، فهميدم براي يک بار هم که شده مايه مباهاتت شدم. آخر هميشه برعکس بود و گفتار و کردار تو بود که مايه تحسين و قدرشناسي ديگران. من چه کنم که کارنامه مديريتي، صنعتي، اقتصادي، ورزشي و شعور اجتماعي ات چنين پربار و سنگين است؟ خوب شد که حداقل اين يک بار را من توانسته بودم تلافي کنم چون فکر نمي کنم امکان ديگري بيابم. همان سال 69 و بازگشت آزادگان را که فراموش نکرده يي؟ کوچک ترين عموي من و برادر دردانه ات بعد از هفت سال اسارت به آزادگي بازمي گشت. هفت سالي که تو در سينه داغ دوري تحمل مي کردي اما در ظاهر، تمام خانواده و از جمله پدر و مادربزرگ را پشتيباني روحي مي کردي. حالا همين وظيفه را در غياب خودت به من سپرده يي؟ من کجا گفته بودم که توانايي هاي تو را دارم؟ باور کن اصلاً نيازي به امتحان و محک نيست. پنج سال پيش همين روزها پدربزرگ از دنيا رفت. از خاکسپاري و بهشت زهرا برمي گشتيم. يکي از دوستانت سر در گوش من گذارده و گفت که پدرت را نبين که چقدر محکم و قوي ايستاده. او هنوز گرم است و بعد از مدتي مي فهمد که نبودن پدر، از دست رفتن پشت و پناه و بي تکيه گاهي است. شنيدم و به تمامي نفهميدم. البته که آرزوي عمر طولاني و به مثل معروف، يکصد و بيست ساله برايت دارم اما بايد آن دوستت را حتماً ببينم و برايش بگويم که در عرض همين دو ماه، معناي حرفش را فهميدم و چه تلخ.

بگذرم از خاطرات که طولاني است و سرت را به درد مي آورد و دل من را هم. پس بهتر که از حال بگويم.

از هفته يي دو بار که با هم به ورزش مي رفتيم بگويم که تو هر بار با انرژي و پشتکاري که مي گذاشتي باعث تعجب من که 25سال جوان تر هستم مي شد. آخر چه چيزي دارم از آن بگويم. بدون تو ديگر حتي ورزش بانشاط هم خوش نمي گذرد که هيچ، اصلاً ديدن جاي خالي ات در زمين ورزش عذابم مي دهد. از اين بگويم که هر طور شده راهم را عوض مي کنم که اصلاً به سمت درکه نروم؟ آري هوا هنوز همانقدر خوش است و کوهنوردي صبح يا عصرگاهي که با هم مي رفتيم همانقدر شيرين. اما خدا شاهد است که در راه برگشت و از کنار ديوارهاي اوين گذشتن، طاقت عجيبي مي خواهد که ندارم. از اين بگويم اگرچه 10 سال است که پدر شده ام، اما سختي آن را متوجه نشده بودم تا لحظه يي که نوه هايت (که چقدر همديگر را دوست داريد)، از من مي پرسند چرا هرقدر دعا مي کنيم، بابا محسن زودتر به خانه نمي آيد و من جوابي ندارم که بدهم جز نگاهي بهت زده. از اين بگويم که فقط سه ماه بود که دوباره خانه و محل زندگي مان در مجاورت هم آمده بود و عادتم داده بودي که هر روز همديگر را ببينيم و گپي بزنيم. راستش را بگو اين سه ماه عادتم دادي که حالا طاقتم را بسنجي يا مرا آورده بودي که نزديک مادر باشم و در چنين روزهايي کنارش؟ اگر مقصودت اين آخري بوده، باور کن نيازي نبود چون محکم تر از آن است که فکر کرده بودي و بودم. ببخش که نامه ام احساساتي نيست. بالاخره خيلي چيزها را از تو نتوانستم ياد بگيرم اما کنترل احساسات را که کمي آموخته ام. پس نيازي نيست که بگويمت دل قوي دار که ما هم قوي و باروحيه منتظرت نشسته ايم. نشسته که نه، ايستاده ايم. البته سوالي برايم مانده که بايد وقتي ديدمت از تو بپرسم. هميشه مي گفتي که بايد ماند و نرفت و کشور را ساخت. تو که با عشق به اسلام واقعي و راستين، امام و مردم اين ميهن پهناور، چنين کردي. اما به من بگو که پس از ديدن آنچه بر تو و دوستانت مي رود، انتظار داري من هم چنين به نسل هاي بعدتر از خود بگويم؟ چگونه توانم گفت به چيزي که خودم هم باورم نمي آيد ديگر؟

راستش مي داني که سابقه ندارد دروغ بهت بگويم. بعضي وقت ها ياد حجت الاسلام عبدالله نوري مي افتم که فقط با تصادف اتومبيل و فوت نابهنگام و جانگداز دلبندشان آقاي دکتر عليرضا (که خداوند رحمت شان فرمايد)، از بند زندان خلاصي يافت. حالا نمي دانم که راه حل ماجرا همواره چنين است يا نه، اما تو بدان که حتي در اين صورت هم پاي تو ايستاده ام.

الهي و ربي من لي غيرک

برای شهاب و حمزه، که زندان اسیر آن‏هاست

2009-08-24T13:32:00.001+04:30

حسین خبر می‏دهد که حمزه را پس از بیش از شصت و چند روز انفرادی آورده‏اند قرنطینه. چند ساعتی نمی‏گذرد که خبر می‏دهند به انفرادی بازگردانده شده. سعید از شهاب می‏گوید که بی‏تاب فرزند کوچک‏اش است و هر روز که نمی‏بیندش انگار سالی بر او می‏گذرد. دلم می‏گیرد. به عکس شهاب توی بیدادگاه و خیمه‏شب بازی عوامل کودتا خیره می‏شوم.

دوستان می‏پرسند دیار فرنگ خوش می‏گذرد؟ با خودم فکر می‏کنم چه باید جواب داد. اینجا انگار برلین نیست. اکثر این 70 روز را خانه‏نشین بوده‏ام. حس می‏کنم پشت دیوار اوین هستم. کنار خانواده‏هایی که فریاد الله‏اکبرشان داد تظلم‏خواهی است، که شاید تنها گوش پروردگار شنونده آن باشد. به دوستان در بندم فکر می‏کنم. شهاب و حمزه، که متهمند که عاشق کشورشان هستند و برای آزادی و سربلندی آن تلاش می‏کردند، برای رهایی ایران از نالایقی و تحجر.

به هم حزبی‏های اسیرم فکر می‏کنم و اگر برخی این روزها به شدت به این عبارت "هم حزبی" آلرژی دارند، بگذار من بر آن بیشتر تاکید کنم.

در تهران، کیهان و نوچه‏های حسین شریعتمداری برچسب بارانمان می‏کنند و اینجا هم فسیل‏ها و ماموت‏های پر مدعا و کم‏سواد به اصطلاح مبارز. یاد سخن شهید همت می‏افتم که می‏گفت "هر قدمی که در راه خدا و بندگان مستضعف او برداشتيم، برچسب بارانمان کردند. حالا روزی ده برچسب دشت می‏کنيم."

دلم تنگ است برای همه آن‏هایی که امروز در بندند. برای عبدالله رمضان زاده، سعید شریعتی، محمدرضا جلایی‏پور، محسن صفایی‏فراهانی، فیض‏الله عرب‏سرخی، مصطفی تاج‏زاده، محمدعلی ابطحی، محمد عطریانفر، محسن میردامادی، سعید حجاریان، بهزاد نبوی و همه‏ی اسرای سبز جنبش آزادی.

زمان سحر نزدیک شده است و با خودم زمزمه می‏کنم: اللهم فک کل اسیر.

منبع: وبلاگ جمهور

تا بیداری من.... / فریبا عسکری

2009-08-23T19:07:00.001+04:30

چند وقتی که بود که از حاج آقا بی خبر بودم. میپرسیدم ولی کسی خبری نمیداد. میدونستم قلبشون زیاد راحت نیست. خبر داشتم از بس امساک میکنن تو خورد و خوراک همیشه ضعیف هستن. از بس همیشه تو فکر هستن و غصه رویدادهای دور و برشون رو دارن بیش از لبخند به لباشون نمیاد. نه که نخندن ولی آدم از اون ته ته های خنده شون غصه رو دریافت میکرد.

هی پیش خودم میگفتم یعنی ایشون رو هم ... به زبونم نمیاد. به چه جرمی آخه؟! به کسی که یه زمان توی همین نظام کنار رئیس جمهور کار کرده، توی همین وزرات کشور کنار وزرا زحمت کشیده، و و و هم مگه میشه گفت ضد انقلاب؟!

الان یعنی منتظر هستن بیاد اعتراف کنه؟

باید به چی اعتراف کنه؟ که همیشه درد این انقلاب رو داشته؟

به اینکه اگر جایی کسائی در حال تندروی بودن ایشون بودن که تعدیل میکردن تندرویها رو؟

به اینکه حتی زمانی که بشکل غیرمحترمانه دیگه حق رفتن به دفتر کوچکش رو هم نداشت باز هم سنگر رو بخاطر مقام و منصب رها نکرد بره دنبال عافیت طلبی؟

کاش یه فرمولی داشت این ضدانقلاب شدن، کاش میشد فهمید چجوری آدما ضد انقلاب میشن. چی میشه که یه نفر از اوج خدمتگذاری با یه سوال یا یه بحث کوچیک با کسی یا کسائی یهو میافته به حضیض ضد انقلابی بودن.

کاش یکی این مورد رو هم تو قانون اساسی میگنجوند. یه بندی، تبصره ای، چیزی که اقلا وقتی یه کسائی به این نام متهم میشدند میفهمیدیم مطابق اون بند و تبصره بوده ....

حالا دیگه چه فایده....

چند بار قبل احضار شده بودن... حتی قبل از اینکه این سر و صداها باشه... هر بار بخاطر یه حرفی، یه انتقادی، یه سوالی از کسی و از این قبیل امور. بعد میرفتن توضیح میدادن و خوب یه جورایی انگار فیصله پیدا میکرد. ولی این بار چطور شد مگه این آدم یهو تغییر ماهیت داده بود تو این سن و سال که بایستی این شکلی بی حرمت بشه.

یه جورایی انگار باید همه چی رو باور کرد. اگرچه هی میخوام گوشامو بگیرمو چیزایی که دور و ورم میشنوم نشنیده بگیرم. به خودم میگم اینا همش دروغه. این انقلاب من نیست که دارم تکه تکه شدنش رو می بینم. این اون انقلابی نیست که واسش کلی اینور اونور دویدم. تو خونواده یه شهید و 4 تا جانباز دادیم. نه این آخر انقلاب من نیست. این خوابیه که همین روزا یکی منو تکون میده و میگه پاشو همه چی آرومه. حاجی تو دفترشه. داره متن کتاب آخرشو ادیت میکنه. پاشو شاید همین روزا یه زنگی بزنن بگن بیا یه کمکی کن سرمون شلوغ شده و ...........

کی از خواب بیدار میشم پس.... کی منو از خواب بیدارم میکنه پس..........

اعتراف می‌کنم / میثم یوسفی

2009-08-23T08:53:00.000+04:30

شادي‌ام بي‌شمار، دردم اما يكي ست
اعتراف مي‌كنم، آسمان قهوه‌اي ست
جنگ بي‌اعتراف، آه جنگ بدي ست
اعتراف مي‌كنم؛ سبز رنگ بدي‌ست
آن‌كه از عشق گفت، هرزه مرد بدي‌ست
اعتراف مي‌كنم، عشق درد بدي‌ست

منبع: بلاگ شاعر

شعر پسر دکتر محمد ملکی برای پدر دربندش

2009-08-23T08:48:00.000+04:30

تقدیم به پدر مبارز و دردمندم دکتر محمد ملکی و تقدیم به تمامی پدران ظلم ستیز دربند

پدر
ای مانده زخم زجر کین بر جسم پاک تو
پدر
ای آنکه با درد عزيز حق و آزادی
سرشته آب و خاک تو
معطر گشته روحت از صفای رنج
تو چون کوهی مقاوم
روبروی تند باد ظلم و جهل و گنج
تو ای چون يوسف اندر بند
به جرم پاک بودن پاک
تو ای افشاگر جور ستم کاران
تو ای بی باک
تو را اين بی خدايان میدهند آزار
همانان پيروان مذهب ضحاک
که خواب از چشمشان راندی
تويی بر چشمشان خاشاک
* * *
عجب ياران
دگر باره
عزيزان خدا را می دهند آزار
شده از اشک غم، چشم خدا نمناک
و دستان خدا بار دگر بر دفتر تاريخ
ظلمی را بود حکاک
صبوری میکنیم آخر
رسد روزی که گردد هر حسابی پاک
* * *
و اينجا در زمين بایر قدرت،
نباشد ياور مظلوم
مانند علی- آن کس که از درد ستم
دارد گريبان چاک
جوانمردی دگر...حاشاک.
چه سلطان پرور است این خاک.
* * *
پدر، آزاده‎ی دربند
همه دلتنگ ديدارت
که بی تو روح و جان غمناک
نجاتت را ز حق جوييم
گشوده دستمان تنها
به سوی درگه افلاک...
تو تنها ياوری يا رب
تو داری بر جفا و دردمان ادراک
عمار ملکی
شهریور 88

به یاد عبدالله مومنی و به پاس امیدواری‌اش / میثم قهوه چیان

2009-08-22T18:33:00.001+04:30

این برای چندمین بار است که عبدالله را گرفته‌اند. او بارها به خاطر حق گویی بازداشت و محاکمه شده بود، اما به خاطر ایمانی که به راه آزادی‌خواهی و عدالت‌جویی داشت، هیچ‌گاه بر جای ننشست و همواره چون موج، ناآرامی را در پیش گرفت.

عبدالله مومنی الگویی برای ادامه است. الگویی در منش برای راه سبز امید. امید با تداوم گره خورده است. فرد امیدوار به گشایش، به ادامه طریق می‌پردازد و مصائب و مشکلات را تحمل نموده، راه را گم نمی‌کند. اگرچه شاید حرکتش دیر و زود گیرد، اما دچار سوخت و سوز نمی‌شود. می‌سوزد و می‌سازد و ادامه می‌دهد تا فردایی روشن را بسازد. فرد امیدوار تداوم را در رفتار خود نشان می‌دهد، و عبدالله مدام امیدوار بود و این تداوم را نشان می‌داد. عبدالله مومنی راه خود را سال‌ها پیش انتخاب کرده است. عبدالله و دیگر ناآرامان ِ راه سبز امید نمی‌توانند به خود بپردازند، وقتی هم‌وطن خود را زیر ظلم و ستم می‌بینند. اعتراض ایشان تزریق امید به بدنه ناامید جامعه است. او را مدام بازداشت و ترعیب نمودند و او نیز مدام راه خود را مدام ادامه داده است.

ارتباطات گسترده عبدالله مومنی با جامعه‌ی مدنی، خبر از پیگیری بی‌امان او از مطالبات مردمی دارد. چه در دوران دانشجویی و چه در دوران فارغ‌التحصیلی، دل‌نگران حرکت‌های دانشجویی بود و همیشه دانشجویان را از تجربیات خود بهره‌مند می‌ساخت. او فرصت‌هایش را برای خود، تبدیل به فرصت برای دیگران نمود. به راستی راه عبدالله و همبندان سبز با راه تاریخی شهیدان یکی است، راهی که ناآرامی به آرامش ترجیح داده می‌شود، رنج بر لذت تقدم می‌یابد و همواره فکر و عمل مربوط به حوزه ی عمومی بر می‌گردد.

به رغم اعتراضاتش به وضعیت حقوقی قانون اساسی جمهوری اسلامی، برای پی‌گیری مطالبات ایرانیان به انتخابات ریاست جمهوری پرداخت و کوشید با بالا بردن مشارکت به اصلاح وضعیتی بپردازد که مهدی کروبی آن را حاکمیت خطرناک مافیا خوانده بود. دردی که کشیده بود، مانع از این می‌شد که افتراق را بر اتحاد ترجیح دهد. او خواست‌های مردمی و مدنی خویش را در درون فرصت‌های قانونی پیگیری نمود و راه اصلاح درون حکومت را دوباره پذیرفت و این خبر از آن می‌دهد که او از برخوردی احساساتی و عجولانه بری بود و بیش از اصرار بر موضع خود، به فکر اصلاح امور بود و همین باعث می‌شد با اصلاح طلبان همراه شود و در یاری ایشان گشایشی برای جامعه را بجوید.

اما بند مگر تاکنون توانسته است که او را موجی آرام سازد؟ آیا می‌توان با بند اندیشه را مهار نمود؟ مگر می‌توان تغییر تاریخ را در کهریزک و شاپور و اوین متوقف نمود؟ همین‌طور نمی‌شود و نمی‌توان عبدالله و عبدالله‌ها را متوقف کرد. آن هم اکنون که تکثیر یافته‌اند. گستره‌ی راه سبز امید امروز دیگر بسیار فراتر از چند نفر معترض است. تداوم او در راه خود مانع از آن خواهد شد که اعترافی از او را کسی باور نماید. آری راه عبدالله با بند، بند نمی‌آید و استمرار او سرانجام گشایشی را که مدام جستجو کرده است، به بار خواهد نشاند. ان شاء الله

نامه سرگشاده همسر عبدالفتاح سلطانی به رئیس قوه قضائیه

2009-08-22T18:31:00.000+04:30

معصومه دهقان، همسر عبدالفتاح سلطانی در نامه‌ای سرگشاده به رئیس قوه قضائیه، مراتب نگرانی خود را نسبت به وضعیت نامعلوم همسرش اعلام کرد. متن کامل این نامه که در سایت نوروز منتشر شده به شرح زیر است:

بسمه تعالی

ریاست محترم قوه ی قضائیه جناب آقای لاریجانی

با سلام؛

در خصوص بازداشت عبدالفتاح سلطانی وکیل پایه یک دادگستری به عرض می‌رساند:

70 روز پیش نامبرده بدون حکم از محل کار خود بازداشت شد. (از 27/3/88 با حکم دستگیری های خیابانی) و قرار بازداشت وی با امضای کسی که طرف دعوای آقای سلطانی بوده صادر شد و هم اکنون مدت ده روز است که ایشان قرار دو ماهه را پشت سر گذاشته و بلاتکلیف در زندان به سرمی برند.که طبق قانون پس از 60 روز می بایست متهم یا با قرار آزاد شود و یا قرارش تمدید گردد.

اینک مستدعی است: اگر شأن و اعتبار هر کشور به قوه‌ی قضاییه‌ی آن کشور است؛ اگر دستگاه قضایی بر پایه‌ی عدل و قانون می چرخد؛ اگر قوه‌ی قضاییه ی کنترل کننده ی نفوذ دست‌های غیر قضایی است؛ اگر قاضی مستقل است؛ اگر دلایل و مستندات بر استنباطات و خصومت‌های شخصی ارجح است؛ اگر بی طرفی بر قوه ی قضاییه حاکم است؛ اگر تحقق حقوق شهروندی از اهداف قوه ی قضاییه است؛ اگر قوه ی قضاییه سیاست زده نیست و ...... پرونده‌ی آقای عبدالفتاح سلطانی _ وکیل پایه ی یک دادگستری _ را شخصاً پیگیری نمایند؛ چراکه آقای سلطانی از جانب معاون امنیت تهدید به زندان طولانی مدت می شود و قرار بازداشت وی را طرف دعوای او (بازپرس متین راسخ) امضا و صادر می کند و پرونده ی وی را طرف دیگر دعوای او (دادستان مرتضوی) اجازه ی ورود به دادگاه نمی دهد.حقوق شهروندی به صراحت نقض می شود.(مثل عدم ملاقات حضوری با خانواده و وکیل) حقوق متهم فراموش می شود.(مثل زدن چشم بند و ...). در حالیکه همگان میدانند آقای سلطانی فقط یک فعال حقوقی است و در هیچ یک از فعالیت های انتخاباتی شرکت نداشته است .

لذا ازآن مقام محترم تقاضای رسیدگی به پرونده ی آقای سلطانی وآزادی ایشان بویژه محاکمه ی افراد خاطی و مجرم را بنا به فرمایشات امیدبخش آن مقام محترم دارم.

معصومه دهقان
همسر عبدالفتاح سلطانی